ogenblikstemming

Gisteravond vierden we feest omdat onze Anne 50 is geworden, zij en Rob 20 jaar samen zijn en 4 jaar getrouwd en omdat Rob geslaagd is voor de Pabo. Het werd in de tuin van een leuk restaurant gevierd en heerlijk, er was geen muziek. Alleen het geroezemoes van de stemmen in de zomeravond. Toen de speeches van Rob en Anne begonnen was het onweer ook begonnen en toen begon het te hozen. Allemaal onder de enorme parasol die gelukkig niet lekte. Toen het even droog was ging het speechen door en daarna kwam de regen weer met bakken vol omlaag. Maar ik had mijn zegje gedaan en het door ons gemaakte kookboek aan Anne overhandigd en kon daarna lekker met iedereen praten die ik al een tijd niet had gezien of net daarvoor nog. Heerlijke avond maar toen mijn voet begon op te spelen werd ik luxe naar haar gebracht en kon ik thuis nagenieten.

Dit is de voorkant van het 80 pagina’s tellende kookboek, samengesteld uit recepten, goede wensen, muzieksuggesties en foto’s van allen die Anne en Rob lief zijn, en dat zijn er heel wat.

Vandaag is het 50 jaar geleden dat onze jongste, Annemarie, geboren werd. Ik weet nog dat het heel warm was en ook de weken daarna. En ieder jaar als zij of onze oudste jarig waren kwamen Ton en ik zingend hun slaapkamer in. Toen ze het huis uit waren belden we ’s morgens vroeg op en zongen we door de telefoon’ lang zal ze leven’. En dat heb ik vanochtend ook weer gedaan. De eerste keer dat alleen zingen was heel moeilijk maar het gaat steeds beter, alhoewel, wat is beter in dit geval.
Maar nu gaan we vieren dat zij een prachtige 50 jarige vrouw is geworden waar we heel trots op zijn en dat zijn we eigenlijk altijd geweest op onze twee dochters. Ik proost op haar en in gedachten weet ik dat Ton met een crodino op haar had getoost.

Ik zocht wat woorden uit mijn voorraad die ik vond passen bij de oude tekening van schelpen. En dan maak je een heel ander gedicht dan dat je alleen de woorden gebruikt die in je hoofd opkomen. Dit werd het:

En net las ik in het gedicht ‘ Zomer’ van Ted van Lieshout deze strofe:

En overal slingeren weeshuizen met scherpe randjes
rond die uit de oceaan zijn aangespoeld, en in allemaal
staat de radio te hard nog aan op zender zee. En golven
durven maar steeds het strand niet verder op dan tot hier.

Zo knap hoe hij de regels afbreekt waardoor je even op het verkeerde been wordt gezet.

Deze week ben ik binnen bezig geweest met schelpen die ik in allerlei schaaltjes door het huis heb staan. Heerlijk om te doen. Eerst tekenen en woorden erbij zoeken en later erbij schrijven.

Met mijn voet gaat het niet vlot vooruit. Nu in een brace en dat zal nog wel even duren. Gelukkig doen mijn handen en hoofd het wel dus het wekelijks project met Nel kan doorgaan. Vorige week schreef ik dit:

Opdracht van de week: Puilen je kasten uit, haal er iets uit en geef het een tweede leven.

Tjonge, waar moet ik beginnen? Overal puilen kasten uit. Ik kijk naar de drie planken vol familiefoto’s. Daar mag niets weg en is gelukkig wat bijgekomen: Luke.
Dan kijk ik naar de grote boekenkast in de kamer en die puilt meer dan uit. Staat niet alleen vol met boeken maar ook met kaarten die ik heb gekregen. De zelfgemaakte blijven het langst staan. Hun tweede leven is mijn troostdoos. Er staan ook veel foto’s van ons gezin en die mogen ook blijven staan.

Ik ben weer begonnen met het herlezen van enkele van mijn boeken zoals ‘De omweg naar Santiago’ van Cees Nooteboom. Ik was van plan boeken die ik toch niet herlees en geen echte band mee heb naar de kringloop te brengen maar nu ik weet dat veel daarvan direct in de kliko komen laat ik ze maar staan.
Dan de servieskast, wat zou daaruit weg kunnen? Wat glaasjes maar ja, die kocht ik juist omdat ze zo mooi vond en dat vind ik nog steeds. En die spullen van mijn oma en moeder? Dus als er ruimte is, waarom dan een tweede leven geven elders?

En dan mijn volle vensterbank met spullen van Pieter, beeldjes, ons glaswerk eens gekocht vanwege niertjesdag, natuurvondsten die mij aan vakanties doen herinneren. Ik heb de ruimte dus het mag nog blijven.

En zo gaat het in elke kamer. Soms verschuift er wat van de ene naar de andere plek maar bij de verhuizing hebben we al zoveel weg gedaan voor een tweede leven elders.
Waar vast wel veel weg kan is in de berging beneden maar daar heb ik al jaren geen zin in om uit te zoeken. Moet een keer gebeuren maar nu niet.
Door het hele gedoe met mijn voet is mijn creativiteit even op een laag pitje. Behalve wat foto’s maken van spullen die mogen blijven ( en dat is dus niet de opdracht) heb ik geen idee,
Dus dan maar meer tekst dit keer. Maar wie weet popt er op de laatste dag nog wat op en zo niet dan is het een duidelijk geval van: helaas pindakaas.

waar zal ik beginnen?
overal puilen kasten uit
zoveel herinneringen rondom
geven een behaaglijk gevoel
ik heb de ruimte dus mogen ze blijven
overal puilen kasten uit
zoveel herinneringen rondom

Nu ik momenteel toch niet veel meer kan dan in huis wat lezen en knutselen komt het nieuwe boek, deel twee over Pep en de scheetkussens, van onze Annemarie goed van pas: ‘Pep en het vliegende scheetkussen’. Heb je kleinkinderen die houden van avontuur, poep en andere vieze dingen en humor, dan is het een aanrader. Ik zit er ook van te genieten en zeg geregeld: ‘hoe verzin je het’! en ‘wat een leuke illustraties!’

Schrijver Annemarie en illustrator Jop.

Gisteren heerlijk op het balkon begonnen te knippen aan de stapel die al een tijd lang lag te wachten. Die groene jas, daar wilde ik wel wat mee. Heel veel dierenkoppen en andere koppen erboven gelegd maar een knot wol moest het worden. En toen de benen. Allerlei dierenbenen eronder gelegd, gewikt, gewogen en uiteindelijk de juiste gevonden. Toen zag ik in mijn doosje ‘allerlei’ een hoed en een uitgeknipt sierraad en toen dat alles bijeen lag wist ik: zo moet ie worden. En ik ben er blij mee.

dan krijg je er een, luidt een gezegde. Maar of ik een rustpauze nodig had, ik weet het niet. Een lekker volle agenda met allerlei leuke uitstapjes en bezigheden maar met genoeg rustdagen ertussen om het leuk te houden. Dus de break die ik nu heb was niet echt nodig vind ik. Het begon zo:
Vorige week zondag was ik bij mijn nichtje en ons nieuwe neefje en ik zou blijven slapen. Heel enthousiast kwam ik binnen, iets tè, en ik stootte mijn voet op een nare manier. Snel een coolpack erop, arnica innemen, voet hoog leggen en ondanks dat werd mijn voet dikker en blauwer. Dus geen logeerbed maar mijn eigen bed aan het eind van de dag. Hele week voet omhoog, koelen, insmeren, rusten etc. Maar gisteren toch maar naar dokterspost om te kijken of het toch niet gebroken is want daar leek het wel op.
Maar nee, zware kneuzing, kan een tijd duren. Morgen naar de huisarts omdat het ook ontstoken lijkt en voelt. Gelukkig liggen er nog boeken, knipwerk, schrijfwerk etc. om me bezig te houden. Maar nu weer computer afsluiten en op de bank met mijn voet omhoog.

Vandaag is het 56 jaar geleden dat Ton en ik elkaar het ja-woord gaven. En wat een zegen dat we zo lang samen zijn geweest. Een weemoedige dag maar gevuld met mooie herinneringen.

Voor veel mensen een doorn in het oog maar ik geniet ervan: stoepplantjes. Wat een kracht zit er in al dat zaad dat uitgestrooid is en soms maar op een richeltje aarde terecht komt en daar wortel schiet, uitgroeit en zelfs tot bloei komt. Daar kun je eigenlijk alleen maar een buiging voor maken, wat een veerkracht.