ogenblikstemming

De wind is moe en is even gaan liggen. Jammer want hier aan zee geniet ik van een onstuimige wind die me soms bijna zandstraalt. Maar dan voel ik me zo levend. Het geluid van de zee, de omvallende golven, soms een meeuwenschreeuw en de wind die zand laat stuiven en zo nieuwe duintjes laat ontstaan.
Maar ook op een zonnige dag zonder veel wind is het heerlijk op het strand te zijn. Ik begin altijd vlak langs de zee te lopen en kijk goed wat er voor mijn voeten komt. Veel blauwe kwallen, zeepaddestoel geheten, liggen er, dood helaas. Ze zijn er in allerlei groottes, net als de wit doorschijnende oorkwal.
Bijzondere schelpen vind ik niet maar wel veel veren, skeletten van vogels die met zand zijn overstoven en waar soms alleen een poot nog uitsteekt. Ik trek het geheel uit uit het zand en zet het op de foto.
Ik zet veel op de foto: de zee, de kwallen, de duinen, de zandpatronen, nieuwe duintjes achter aanspoelsels en wat mijn oog maar treft. Die foto’s maak ik elk jaar maar het is zo heerlijk om te doen. Speurend rondkijken, door de knieën gaan voor zover dat nog lukt, en dan maar knippen.
Later thuis alles vergroot bekijken, bewerken, weggooien, dat is dus dubbelgenieten, vooral als ik dit samen doe met een leuke gelijkgestemde vriendin.

Dit gedicht van Hein Stufkens vind ik zo bemoedigend. Ik lees het geregeld want het staat momenteel op mijn werkblad. 

Een misverstand

Ik was te Cadzand aan het strand
getuige van een misverstand,
toen ik twee golven hoorde spreken
precies voor ze zouden breken.

De ene riep: ‘Het is gedaan,
wij zullen hier te pletter slaan!’
De ander zei beslist:’Welnee,
je bent geen golf, je bent de zee’.

Vandaag weer een heerlijk schrijfcafé gehad met als thema: nazomer.

Als de zomer eigenlijk op zijn retour moet maar nog even wat langer blijft hangen dan heet dat nazomer. Het is of we nog geen afscheid van elkaar kunnen nemen, van het licht, de zonnewarmte die nu niet meer brandt maar koestert. September is een overgangsmaand die zomer en al wat herfst in zich kan dragen. Het mooie zonlicht door de al kalende bomen, het strijklicht over vochtige spinnenwebben. 

Nazomeren is weemoed. Je voelt het afscheid van het lossere zomerleven. Herfst pakt je in. Warmere kleding, binnenshuis steeds vroeger lichtjes aandoen in het vroeger wordende donker.

Het bos wordt van boven steeds kaler en van onderen steeds dikker.

We zetten de letters van NAZOMER onder elkaar om er een afsluitend woordgedicht van te maken. Dit maakte ik:

nazomer

n na de warmte komt de koelte, een

a ander gevoel geeft dat, de 

z zon wordt van brandend koesterend

o overgang brengt soms heimwee 

m maar ook verlangen naar wat komt

e en het is een onderdeel van het leven

r ritmes die eeuwenoud zijn

nazomer

Ik heb vorige week weer een aantal kleine collages gemaakt en dat is ook weer leuk om te doen. Dit is er een van. Vanavond gaan we weer met elkaar knipselen, benieuwd wat het dit keer oplevert.

Aan het begin van het theaterseizoen zoeken mijn vriendin H. en ik een aantal voorstellingen uit bij het kleine theater bij ons om de hoek. En dan kiezen we ook een of twee waarvan we de artiesten niet kennen maar waarvan de omschrijving ons wel trekt. Zo hebben we hele onverwacht leuke avonden gehad en zo ook afgelopen vrijdag. We gingen naar Speelman en Speelman, twee broers die al 26 jaar samen optreden. En wat een mooie liedjes en teksten, wat een plezier onderling. Bij twee liedjes moest ik mijn best doen niet te gaan huilen. Een was over een alleen levende vrouw die elke avond voor ze naar bed ging bij de foto van haar man zei: slaap lekker, tot morgen.
Dat doe ik ook bij de foto van Ton en Pieter als ik het kaarsje bij hun foto uitdoe. En die tekst kwam zo binnen. Maar ik heb ook gelachen en stil zitten genieten. Helemaal vol ervan liepen we later naar huis. Daar nam ik een wijntje om even bij te komen van deze heerlijke avond. En dan voel ik me bevoorrecht.

Ik stond vanochtend twee keer klaar om naar de markt te gaan maar het begon steeds weer te hozen. Dus dan maar de strijk eindelijk eens gaan doen en daarna weer even nagenieten van de foto’s die ik onlangs maakte toen ik met de museumgroep te gast was bij Een Zee van Staal. Dit openbare beeldenpark in de duinen van Wijk aan Zee ligt vlak naast de Hoogovens en heeft er ook connectie mee.In 1999 was Wijk aan Zee Cultureel dorp van Europa. Elf beeldhouwers uit elf Europese landen werden uitgenodigd om een werk te maken van staal met als thema Zee van Staal.
Materiaal en werkruimte werd gegeven door de Hoogovens. Omdat het beeldenpark zo aansloeg werd het van tijdelijk permanent en kwamen er nog nieuwe beelden bij. Nu staan er 17 werken die in een vrij toegankelijk duin staan. Ik was er al eerder geweest maar nu met een goede gids ging het nog meer leven. Ben je in de buurt, het is een aanrader.

Gisteren was weer de eerste labyrint-ochtend van het nieuwe seizoen en we hadden prachtig weer. Heerlijk om de vertrouwde gezichten weer te zien en ook de twee nieuwe vrouwen pasten helemaal in de groep. Na het labyrint-lopen gaan we weer schrijven en de eerste startzin is dan altijd: Vandaag liep ik het labyrint. Dit kwam er bij mij toen naar boven:

Vandaag liep ik het labyrint op een rustig strand, met een zachte wind en een laatzomerzonnetje. Kortom, heerlijke omstandigheden. Ik mocht als eerste het door Nel getrokken labyrint ingaan en dacht steeds: loslaten, loslaten, loslaten. Maar wat dan? 
En ik kreeg een inzicht: laat het lijden, de moeilijkheden, de narigheid van andere mensen wel tot me komen maar bewaak mijn eigen binnenruimte. Leef mee, lijd niet mee. En ik voelde me zo opgelucht, los, vrij. 
Ik weet het wel en voel me schuldig als ik me mezelf bescherm door af en toe dingen van buiten niet toe te laten. Maar zelfbeschermen mag voelde ik opeens. Ik wist het wel maar voelde het nu ook en dat maakte me lichter.
In het midden was de rust en de ruimte. Op de terugweg viel de afdruk van een klein kindervoetje me op. Die liep ook zijn eigen weg, net als wij. Nooit kun je bijna in onze drukke omgeving de enige zijn die een pad beloopt waar voetstappen van toen en nu worden gezien en weer verdwijnen. Maar toch loopt ieder daar zijn/haar eigen pad, verbonden met anderen maar toch alleen.

Vandaag geschreven naar aanleiding van het gedicht ‘Nazomer’ van Fetze Pijlman. Ik koos voor de zin ‘ik moet de zomer laten gaan’ om dat als start te gebruiken.

Ik moet de zomer laten gaan maar de zon haalt me nog steeds even terug. Ik houd die laatste zomerstukjes nog even vast voor ik de herfst laat komen.
Het herfstgevoel was er vroeg dit jaar door de droogte. Zo was de overgang al ingezet naar de herfst voordat het eigenlijk zover had moeten zijn.
Altijd kijk ik uit naar de komst van de herfst, de kleuren, de geuren, het stiller worden en in mijzelf gaan kruipen. Zomer is buiten zitten, herfst is buiten lopen, kijken, ruiken, fotograferen en al dat mooie gevallen blad bekijken en uitkiezen wat mee naar huis te nemen. 

Herfst mag ook bulderen en me heen en weer schudden, ik geniet van alle aspecten. Laat maar komen maar nu nog even het restje zonnewarmte in me opnemen.

Ik had tot vorig jaar nog nooit van deze berg in Italië gehoord. Maar nu weet ik het want onze Anne heeft die, met vele anderen zaterdag beklommen voor een heel goed doel: geld ophalen voor geïndividualiseerd kankeronderzoek. Vriendin Hedwig leeft nog dankzij dit onderzoek en ieder jaar lopen velen de berg op die sponsororen hebben gezocht voor dit onderzoek. Ik had Hedwig al op de tv bij Anita Witzier gezien en gezien hoe zij ook vorig jaar mee liep. Ook dit jaar kon zij weer mee en er is door haar team een prachtig bedrag opgehaald, 16.576,30 euro en het totaal van alle lopers heeft meer dan een miljoen euro opgebracht. Trots op deze mensen die op deze manier hun steentje bijdragen voor meer levenskansen van kankerpatiënten.

klik op de foto’s om ze vergroot te zien.

De laatste tijd komt het geregeld voor dat ik met leeftijdsgenoten een praatje maak en dat begint altijd:’hoe is het met je?’ en dan komt zo af en toe ‘ik takel wel af’ als antwoord. 
Nu lees ik daarover in het vermakelijke boekje ‘Van aalmoes tot Zwijntjesjager’: 

Het Nederlands kent drie samenstellingen met takelen: toetakelen, onttakelen en aftakelen. Alleen letterlijk wordt het tweede gebruikt. Toetakelen wordt gezegd van iemand die zich op smakelijke wijze ‘optuigt’ en aftakelen, letterlijk: een schip van zijn takelage ontdoen, wordt meestal gebezigd voor: achteruitgaan zowel in lichaamskrachten als in geestvermogen ten gevolge van ziekte of ouderdom. Vroeger gebruikte men het woord ook voor: zich bekrimpen, matiger en eenvoudiger gaan leven. 
Het woord takel, dat het grondwoord van deze samenstellingen is, is verwant aan tak en met een oud werkwoord dat trekken, grijpen betekende en dat nog voortleeft in het Engelse to take.

Maar wat zo fijn is, het hoeft je niet te beletten te genieten van het fijne dat er toch elke dag, hoe klein ook, er is. Als je je er maar voor openstelt.