Vandaag, voor we het labyrint gingen lopen kregen we de treffende spreuk van Leonard Cohen om bij te schrijven: ‘Laat de volmaaktheid los. In alles zit een barst. Zo komt het licht naar buiten.’ 

Waarom streven naar volmaaktheid? Volmaaktheid is af en sluit alle veranderingen verder af. Nee, dan de onvolmaaktheid. Daarin zit nog het streven, het verlangen en dankzij die barst komt er licht binnen om verder te kijken. 

Ik moet opeens denken aan die Japanse kommen waarin de barsten worden gevuld met goud. Dat is de schoonheid van imperfectie.

Streef ik volmaaktheid na in wat ik doe? Nee, dan zou ik niet eens durven te beginnen. Daar ben ik niet ambitieus genoeg voor. Ik begin omdat ik er plezier in heb en zie wel wat eruit komt. Ik ben eigenlijk al snel tevreden en al is het resultaat verre van perfect , voor mij is het op dat moment goed genoeg.

Durf ik het misschien niet omdat ik weet dat ik die perfectie niet kan bereiken? Dat geloof ik niet want dat is niet mijn streven. Ik wil gewoon lekker bezig zijn en als het resultaat me bevalt ben ik blij. Zo niet? Andere keer beter.

Thuis zoek ik het even op over die kommen. Het is een eeuwenoude kunstvorm in Japan en heet Kintsugi wat letterlijk betekent: gouden verbinding.

De littekens of barsten worden niet verborgen, de kom wordt niet weggegooid maar de geaccentueerde breuk vertelt het unieke verhaal van het object.