Ik maak het steeds meer om me heen mee, mensen die dierbaren los moeten laten omdat hun leven ten einde loopt. Het hoort bij onze leeftijd. Helaas zijn er ook jonge mensen, zoals Paulien Cornelissen, die dat afscheid veel te vroeg moeten nemen.
Jaren geleden toen ik ook een aantal malen meemaakte dat ouderen het leven nog vast wilden houden maar hun lichaam het steeds meer af liet weten maakte ik onderstaand gedicht. Ik zal ook zo’n oude boot worden en ik hoop dat ik dan rustig het anker kan laten vallen.

de oude boot

de oude boot kan niet meer
op eigen kracht de koers bepalen
kan niet meer alleen op pad

de oude boot voelt lekwater
binnendringen, kieren kieren
steeds wijder

verbanden raken los
de einder komt in zicht
ankers vallen ratelend
in de stilte voor de storm

de oude boot kan niet meer
en laat los, laat alles los

marisca