De wind is moe en is even gaan liggen. Jammer want hier aan zee geniet ik van een onstuimige wind die me soms bijna zandstraalt. Maar dan voel ik me zo levend. Het geluid van de zee, de omvallende golven, soms een meeuwenschreeuw en de wind die zand laat stuiven en zo nieuwe duintjes laat ontstaan.
Maar ook op een zonnige dag zonder veel wind is het heerlijk op het strand te zijn. Ik begin altijd vlak langs de zee te lopen en kijk goed wat er voor mijn voeten komt. Veel blauwe kwallen, zeepaddestoel geheten, liggen er, dood helaas. Ze zijn er in allerlei groottes, net als de wit doorschijnende oorkwal.
Bijzondere schelpen vind ik niet maar wel veel veren, skeletten van vogels die met zand zijn overstoven en waar soms alleen een poot nog uitsteekt. Ik trek het geheel uit uit het zand en zet het op de foto.
Ik zet veel op de foto: de zee, de kwallen, de duinen, de zandpatronen, nieuwe duintjes achter aanspoelsels en wat mijn oog maar treft. Die foto’s maak ik elk jaar maar het is zo heerlijk om te doen. Speurend rondkijken, door de knieën gaan voor zover dat nog lukt, en dan maar knippen.
Later thuis alles vergroot bekijken, bewerken, weggooien, dat is dus dubbelgenieten, vooral als ik dit samen doe met een leuke gelijkgestemde vriendin.