Gisteren was weer de eerste labyrint-ochtend van het nieuwe seizoen en we hadden prachtig weer. Heerlijk om de vertrouwde gezichten weer te zien en ook de twee nieuwe vrouwen pasten helemaal in de groep. Na het labyrint-lopen gaan we weer schrijven en de eerste startzin is dan altijd: Vandaag liep ik het labyrint. Dit kwam er bij mij toen naar boven:

Vandaag liep ik het labyrint op een rustig strand, met een zachte wind en een laatzomerzonnetje. Kortom, heerlijke omstandigheden. Ik mocht als eerste het door Nel getrokken labyrint ingaan en dacht steeds: loslaten, loslaten, loslaten. Maar wat dan? 
En ik kreeg een inzicht: laat het lijden, de moeilijkheden, de narigheid van andere mensen wel tot me komen maar bewaak mijn eigen binnenruimte. Leef mee, lijd niet mee. En ik voelde me zo opgelucht, los, vrij. 
Ik weet het wel en voel me schuldig als ik me mezelf bescherm door af en toe dingen van buiten niet toe te laten. Maar zelfbeschermen mag voelde ik opeens. Ik wist het wel maar voelde het nu ook en dat maakte me lichter.
In het midden was de rust en de ruimte. Op de terugweg viel de afdruk van een klein kindervoetje me op. Die liep ook zijn eigen weg, net als wij. Nooit kun je bijna in onze drukke omgeving de enige zijn die een pad beloopt waar voetstappen van toen en nu worden gezien en weer verdwijnen. Maar toch loopt ieder daar zijn/haar eigen pad, verbonden met anderen maar toch alleen.