Vandaag geschreven naar aanleiding van het gedicht ‘Nazomer’ van Fetze Pijlman. Ik koos voor de zin ‘ik moet de zomer laten gaan’ om dat als start te gebruiken.

Ik moet de zomer laten gaan maar de zon haalt me nog steeds even terug. Ik houd die laatste zomerstukjes nog even vast voor ik de herfst laat komen.
Het herfstgevoel was er vroeg dit jaar door de droogte. Zo was de overgang al ingezet naar de herfst voordat het eigenlijk zover had moeten zijn.
Altijd kijk ik uit naar de komst van de herfst, de kleuren, de geuren, het stiller worden en in mijzelf gaan kruipen. Zomer is buiten zitten, herfst is buiten lopen, kijken, ruiken, fotograferen en al dat mooie gevallen blad bekijken en uitkiezen wat mee naar huis te nemen. 

Herfst mag ook bulderen en me heen en weer schudden, ik geniet van alle aspecten. Laat maar komen maar nu nog even het restje zonnewarmte in me opnemen.