De laatste tijd komt het geregeld voor dat ik met leeftijdsgenoten een praatje maak en dat begint altijd:’hoe is het met je?’ en dan komt zo af en toe ‘ik takel wel af’ als antwoord. 
Nu lees ik daarover in het vermakelijke boekje ‘Van aalmoes tot Zwijntjesjager’: 

Het Nederlands kent drie samenstellingen met takelen: toetakelen, onttakelen en aftakelen. Alleen letterlijk wordt het tweede gebruikt. Toetakelen wordt gezegd van iemand die zich op smakelijke wijze ‘optuigt’ en aftakelen, letterlijk: een schip van zijn takelage ontdoen, wordt meestal gebezigd voor: achteruitgaan zowel in lichaamskrachten als in geestvermogen ten gevolge van ziekte of ouderdom. Vroeger gebruikte men het woord ook voor: zich bekrimpen, matiger en eenvoudiger gaan leven. 
Het woord takel, dat het grondwoord van deze samenstellingen is, is verwant aan tak en met een oud werkwoord dat trekken, grijpen betekende en dat nog voortleeft in het Engelse to take.

Maar wat zo fijn is, het hoeft je niet te beletten te genieten van het fijne dat er toch elke dag, hoe klein ook, er is. Als je je er maar voor openstelt.