Opeens was ik de witte soepkommen die ik al meer dan 20 jaar heb zat. Niet omdat er bijna overal stukjes vanaf waren maar door het gebrek aan kleur. Dus toen ik vanochtend langs Xenos kwam heb ik vier gezellige soepkoppen gekocht. De witte gaan de kast in of dienen als bakje voor kleine buitenplantjes.

Toen keek ik wat ik eens over kleur had geschreven, dat was lang geleden op vakantie maar ik heb het nog in de pc zitten.

1 juni 2006 Annecy

Tijdens het kleuren in mijn mandalaboek van de 10e kaart van het tarotspel komt het volgende in me op:

Niets staat op zichzelf, alles beïnvloedt elkaar. Je begint met een dun laagje, weet nog niet wat het worden gaat. Bouwt laagje over laagje op, die een steeds steviger kleur geven. Zo worden tere tinten samen sterk en als twee zich mengen ontstaat er een nieuwe tint die de oude niet ontkent.
Zo kun je ook jezelf opbouwen, kleuren, vermengen, verstevigen. Of je kiest ervoor dun en ijl te blijven. Elke nieuwe laag brengt verdieping aan. Je kiest zelf voor uni of gemengd. Of jij mengt iets door je omgeving of je laat de omgeving jou beïnvloeden. 

De dieren bij de kaart zijn een slang en een soort kangoeroe. Koud- en warmbloedig. Eieren leggend en geen band met de kinderen of levend barend en de kinderen verzorgen tot ze zelfstandig genoeg zijn om zichzelf staande te houden in de wereld.
Maar ook voor ieder van ons geldt dat er altijd een moment komt waarop je je kinderen los moet laten. Je kunt in de buurt blijven om ze tot steun te zijn als dat nodig is, maar houdt je afzijdig, let niet steeds op ze en laat ze zelf hun eigen lagen opbouwen. Maar altijd zal er iets van de oorspronkelijke kleur die je hebt meegegeven te herkennen zijn. Of kinderen daar altijd blij mee zijn is een tweede.
Je kunt geboren worden uit een koudbloedig of warmbloedig nest, het is aan jou je eigen leven op te bouwen, kleur te geven: jouw levenskleur.