Er zijn verschillende dingen heerlijk geweest en zijn het nog. Afgelopen weekend met dochters, nichtje, nieuwe neefje een weekend bij schoonzus in Brummen geweest. Zij heeft een paradijselijke tuin en daarin zaten en lagen wij van ontbijt tot bedtijd. Ieder deed alles in eigen tempo en het samenzijn en genieten van die nieuwe kleine man in de familie was heerlijk.

Ook heerlijk is dat mijn voet weer toelaat dat ik kan fietsen. Morgen het autorijden uitproberen.

En heerlijk was weer te schrijven bij de zin: Als je je oud voelt, schrijf dan een brief aan de lente in jezelf en kleur je portret in lentekleuren.
Deze brief schreef ik aan mijn lente:

Lieve lente,
al zit ik al dik in mijn herfstjaren, ik weet dat je nog altijd in me zit als een zaadje dat uitkomt door aandacht. Net als een bloembol zit alles wat ik kan en kon in je en als ik wil ontplooi je je weer en kom je tevoorschijn, even fris of net iets anders dan vroeger.
Ik weet en voel je en dat doet me goed. Even weer een frisse geest, fantasie die zich ontplooit als een ontluikende bloem. Dan voel ik me geestelijk weer jong en onbevangen en glijdt mijn pen over het papier, trekken mijn vingers lijnen door nog natte verf, vorm ik papieren wezens die nog niet bestonden.
Lente, je laat me weer bruisen en borrelen van ideeën en plezier.
Soms ben je even ondergedoken, zoals ook in de natuur. Je bent er maar even niet zichtbaar en voelbaar.
Het is heerlijk te weten dat ik je weer kan oproepen maar soms ben je er al voor ik je heb opgeroepen.

Hoewel ik een herfstkind ben en geniet van de herfst buiten en binnenin me ben ik blij te weten dat jij, mijn lente, er nog altijd bent. Daardoor kan ik met Nel projecten blijven doen, kan ik nieuwe sprookjes schrijven, me blijven verbazen door wat ik door mijn cameralens zie.
Lente, je houdt mijn geest jong en sprankelend ondanks het herfstkleed dat ik al een tijd draag. En ik hoop dat als ik in mijn wintertijd kom je nog geregeld tevoorschijn komt en me inspireert en enthousiast maakt. 

Lieve lente, ik kan niet zonder je en mocht je niet meer tevoorschijn komen, dan weet ik dat ik in mijn koude wintertijd ben aangekomen. Maar ik hoop je dan toch nog af en toe even te mogen voelen, me aan je te warmen.

Marisca