Vandaag is de verjaardag van Ton. Dat stemt weemoedig maar ook dankbaar dat we dat zo lang samen met de kinderen, familie en vrienden hebben kunnen vieren. Straks ga ik met zijn zus bloemen naar hem brengen en vanmiddag hebben we met de familie van der Eem een lunch en dan zullen we vast op hem proosten. want hij blijft in ons voortleven. Vlak na zijn dood schreef ik dit gedicht:

ik kijk naar de hemel
waar wolken hangen
in luchten die nooit van morgen
van gisteren of ooit zijn

ik zie ze
al is het maar voor even
als de wind te rusten ligt
en de avond nog in aantocht 

wolken en kleuren veranderen
waar ik bij zit
drijven voort
lossen op

ik kijk naar die luchten
en weet jou daar ergens
in een hemel van nu
van gisteren van ooit

M’

Waar we ook op vakantie waren, er moest een krant gekocht worden al moest hij er een eind voor omrijden. En als we in een stadje waren dan keek hij in de ochtend al op de buiten staande menukaarten voor een lunch. Mooie herinneringen.