Vandaag is het 50 jaar geleden dat onze jongste, Annemarie, geboren werd. Ik weet nog dat het heel warm was en ook de weken daarna. En ieder jaar als zij of onze oudste jarig waren kwamen Ton en ik zingend hun slaapkamer in. Toen ze het huis uit waren belden we ’s morgens vroeg op en zongen we door de telefoon’ lang zal ze leven’. En dat heb ik vanochtend ook weer gedaan. De eerste keer dat alleen zingen was heel moeilijk maar het gaat steeds beter, alhoewel, wat is beter in dit geval.
Maar nu gaan we vieren dat zij een prachtige 50 jarige vrouw is geworden waar we heel trots op zijn en dat zijn we eigenlijk altijd geweest op onze twee dochters. Ik proost op haar en in gedachten weet ik dat Ton met een crodino op haar had getoost.