Jawel, ik was vanochtend alweer op het strand. Mijn credo is: stof binnen wacht wel maar mooi weer niet.
Dus met fototoestel weer naar het strand. Het was heerlijk. Lekker weinig mensen en veel meeuwen die zich tegoed deden aan de vele kleine krabbetjes aan de vloedlijn. Maar zodra ik wat dichterbij kwam gingen ze er vandoor de zee in. Opeens een zwerm meeuwen boven me die zwierden op de wind die waarschijnlijk daarboven te voelen was, hier beneden niet.

De massa scheermesjes was kleiner maar nog volop aanwezig. Dit keer lette ik niet zo op de schelpen maar meer op al die lijnen, patronen in het zand en in het water.

Ik stopte wel bij een klein breekbaar skelet van een zee-egel, de klit. Wit, bijna kaal, soms nog wat stekeltjes. Meenemen moet je niet doen, breekt onder je handen of je moet een doosje meenemen. Ik vind dat patroon met die gaatjes erin altijd zo leuk.

Verderop zag ik een slangster, in leven zijn ze te vinden op de bodem van de zee waar ze leven van dierlijk en plantaardig afval. Ze bewegen zich voort met hun vijf armen.

En toen was het zoeken naar de opgang waar mijn auto stond. Omdat er nog geen strandtenten op dit stuk waren was het gokken maar uiteindelijk had ik de goede opgang. Wat een heerlijke ochtend heb ik mezelf gegeven. Want zo is het wel, je geeft dit cadeau aan jezelf.