‘Er zijn lieden die beweren dat de ideale democratie nooit kan bestaan doordat een grote meerderheid al wie rijk en machtig is, of al wie tot een beroemde familie behoort, automatisch als de beste leiders beschouwt. De massa heeft nu eenmaal geen flauw idee van wat de beste leiders zijn, om de eenvoudige reden dat er zo weinig moreel en geestelijk hoogstaande mensen bestaan en, bijgevolg, ook slechts weinigen kunnen beoordelen wie als zodanig kan worden beschouwd.
Wanneer het volk vanuit zijn onbegrip kiest, wordt de staat dan ook geregeerd door de rijken in plaats van door de meest begaafden. En die rijken klampen zich vast aan de macht hoewel ze daarmee niets zinvols weten aan te vangen.
Steenrijke, beroemde en machtige lieden zijn zelden wijs en onderlegd genoeg om te weten hoe ze met het leven, en met gezag over anderen moeten omgaan. Dat soort heeft helemaal geen fatsoen; het zijn schaamteloze pronkers. Je vindt dan ook nergens méér corruptie dan in een staat waarin de rijksten als de besten worden verkozen.

Misschien denk je als je dit gelezen hebt: in welke krant stond dat vandaag? In geen enkele. Het is geschreven in de eerste eeuw voor Christus door Marcus Tullius Cicero die leefde van 106-43 voor Christus.
Ik las het van de week weer in het boekje ‘Vleugels voor onze sandalen’ waarin heel veel citaten van hem staan die naadloos in de tijd van nu kunnen passen. Helaas niet veel veranderd in al die eeuwen als we nu naar het nieuws kijken.

Cicero