Wat een goede combinatie: een lege agenda en strandweer. Dus op naar zee. Een zeer kalme zee maar op het strand was toe zien dat het eerder een woeste zee was geweest want het strand was dik bezaaid met mesheften en daar tussen lagen overal de lege huisjes van de tepelhoorn. Bij de eerste dacht ik: die neem ik mee, en bij de volgende en de volgende want steeds een andere kleur of grootte. Ik zag lege wulkenhuisjes, ook mee want die zie ik niet te vaak. En een zaagje, daar is Nel dol op. Een mooi stuk hout, dat nam ik mee voor Carla maar ben het onderweg verloren.
Heerlijk al die kinderen ook te zien zoeken, scheppen, spelen. Ik kreeg van een meisje een piepklein tepelhoorntje nadat ik haar en haar broertje een grote had gegeven. Heerlijk die onverwachte gesprekjes.

Natuurlijk lette ik ook op schaduwen en toen mijn geest verzadigd was, mijn lijf moe, ging ik weer naar huis en legde daar mijn vondsten in het zonnetje om het als herinnering op de foto te zetten.