Vanmorgen voor we labyrint gingen lopen kregen we het gedicht: Zee van zon, geschreven door Linda Vogelesang. We kregen vijf minuten om erbij te schrijven:’ kome wat komt’ zegt Nel altijd. Dit kwam bij mij:

Wat een lekkere titel: zee van zon.
Als ik verder lees zie ik daardoor alleen gele bloemen bovengronds komen. Narcissen, krokussen, speenkruid, ze komen voorzichtig bovengronds en dan is het even wennen aan het licht en de veranderde temperatuur. Hier waait de wind ze heen en weer, ondergronds was er rust en stilte, tenzij er een mol of muis langskwam.
Die gele bolletjes tussen het oude bruine blad op de grond kondigen de lente aan. In het noorden van het land zullen de bloemen het koud hebben en wie weet verlangen ze terug naar onder de grond.
Maar als straks de zon komt en op kracht komt en de kou verdrijft, dan staan ze trots te stralen. Gele zonnen die uit de aarde omhoog gekomen zijn.