De kerstdagen zijn net achter de rug als ik denk, teken en schrijf over een oase in je eigen verlatenheid. En nu opeens denk ik: dat is eigenlijk het kerstverhaal: licht in de duisternis, hoop voor de toekomst als die er niet rooskleurig uitziet. Maar je moet wel zelf op zoek gaan, zelf die oase tekenen en erin geloven.

Ik heb twee uitzendingen gekeken van Francis die op zoek gaat naar het geheim van Maria. Maria is voor miljoenen mensen zo’n oase waar ze tot rust komen, zich laven aan haar beeld en waar zij voor staat: de moeder aller moeders. De oude zwarte madonna’s die komen van ver voor de geboorte van Jezus en stonden voor moeder aarde. Zwart als de aarde maar vruchtbaar en vrucht dragend. Overal wordt er gebeden bij het beeld van Maria, putten mensen er troost uit, voelen zich aangeraakt, gezien, gehoord. Kun je het verklaren? Nee, maar het wordt gevoeld, al eeuwen lang.

Ik heb ook twee Mariabeelden. Ik bid er niet bij maar een ervan doet me wat. De ander niet maar die was van mijn moeder dus bewaar ik die naast mijn eigen Maria en de drie beeldjes van Antonius die ik ooit kocht voor Ton. 

Het is mooi als mensen hun eigen oase creëren om een plek te hebben waar ze tot rust kunnen komen, zich ontspannen, ontladen en opladen. 
Dat gun je ieder mens maar helaas biedt de toestand in de wereld veel mensen in het geheel geen vrije plek om tot rust te komen maar worden mensen verjaagd van hun eigen plek zonder dat er zicht is op een nieuwe rustige plek, een oase.