Gisteren schreef ik al dat we in het schrijfcafé het thema ‘ik wens je’ hadden en ik plaatste mijn wensengedicht. Maar we gingen ermee door en schreven vijf minuten over een zin, een strofe uit het gedicht ‘Ik wens je’ van Iris Le Rütte. Ik koos de laatste strofe:

En tenslotte wens ik je een groot hart
en hoop tegen alle stromen in.

Tenslotte wens ik je een groot hart en hoop tegen alle stromen in want in een groot hart is ruimte voor jezelf, voor anderen, voor nieuwe indrukken en voor het koesteren van oude indrukken.
Een groot hart heeft een zachte kern, donkerrood warm kloppend als een fluwelen sjaal die je om je heen slaat.
De buitenkant is stevig want een groot hart is ook kwetsbaar. Hoop ligt erin opgeslagen maar als dat zich alleen maar opstapelt en die hoop niet in vervulling gaat, dan kan het gaan ontbranden.
Een groot hart is dus ruim, stevig, zacht en kwetsbaar, maar ook kostbaar. Zo kostbaar dat we het moeten beschermen, koesteren, in voorzichtige handen.