Vanmorgen was het weer een heerlijke ochtend in het schrijfcafé. Het thema was ‘sinterklaas’. Maar eerst leerden we een voor ons nieuwe dichtvorm kennen: de zevenaar. Dit is mijn eerste:

vandaag zit ik hier
binnen is het gezellig
buiten is het nat
mijn inkt vloeit
de woorden stromen
binnen is het gezellig
buiten is het nat

Daarna schreven we over onze sinterklaasherinneringen uit onze jeugd.

Toen ik klein was geloofde ik vast in sinterklaas en zwarte Piet. Dat het de zwart gehandschoende hand van een buurvrouw was die opeens snoep de kamer ingooide wist ik toen nog niet. En wij waren zo beduusd dat ze al weg was voor we konden gaan kijken. Uit die sinterklaastijd stamt ook mijn schrikreactie die nooit is weggegaan. In het trapgat in donkere gang had een buurvrouw zich verstopt en toen Frank en ik erlangs liepen riep ze keihard:boe. Die schrik voel ik nog, we waren verstijfd. Ik kan er nog kwaad om worden. Wie doet nou zoiets?

In die tijd ging ik met mijn moeder naar de aankomst van Sinterklaas met de boot in Haarlem. De hele kade stond dan vol kinderen met hun ouders. Maar als Sint na een tijdje weer wegvoer stond ik daar weer met mijn moeder maar er waren bijna geen kinderen die de Sint uitzwaaiden. Dat vond ik zo zielig voor Sinterklaas. Ook dat gevoel kan ik nog zo oproepen.

Tijdens het voorlezen van de teksten van de anderen kwamen er nog meer herinneringen boven:
Iedere sinterklaas kreeg ik het Margriet winterboek en daar was ik zo blij mee. Ook kregen we altijd iets van een muts of wanten o.i.d. We maakten een verlanglijstje maar niet zoals later met plaatjes uit allerlei brochures van speelgoed maar gewoon geschreven op een briefje. 
De ochtend na sinterklaas waren we vrij van school om met ons nieuwe speelgoed te spelen en in de middag mochten we één cadeautje mee naar school nemen.
En als ik nu een verlanglijstje zou maken? Dan zou ik gezondheid wensen voor de mensen om me heen en vrede voor de mensen in oorlogsgebied. Meer kun je bijna niet wensen.