Gisteren liep ik het labyrint onder een meer dan mooie wolkenlucht. Natuurlijk maakte ik daar foto’s van. Het was een kalme zee en een stil strand.
In het labyrint liepen mijn gedachten eerst als een doolhof heen en weer maar allengs daalde de rust in. 
In het midden sloot ik mijn ogen, hoorde de zee, voelde de wind en vredig werd mijn gevoel. Zo in het midden tot rust komen geeft me een ander gevoel op de terugweg.
Ik voelde de verbondenheid, de rust van de weg die duidelijk voor me lag. Af en toe een misstap is niet erg. De weg wacht en er is steun om me heen.
Daarna weer genieten van de wolkenlucht, de rust, de stilte. Hopelijk kan ik ik dat nog even vasthouden en lukt dat niet dan probeer ik in gedachten weer terug te keren naar het moment van rust en vrede. Daar dan even bij stilstaan en daarna rustig verder gaan.