MINIMAL

Vogel wipt.
Tak kraakt.
Lucht betrekt.

Bijna niets
om naar te kijken
en juist dat
bekijk ik.

Roland Jooris.

Dit gedicht treft me steeds als ik het uit een doosje pak want zo kijk ik ook. 
Ik heb het waarschijnlijk al eerder geplaatst maar gedichten kun je blijven herlezen vind ik. Mooi ook dat het een bijna ijl gedicht is met weinig woorden, korte zinnen, bijna niets, maar alles zit erin wat een goed observeerder heeft: de rust om ergens gewoon te zitten, te luisteren, te kijken en verder niets. Behalve woorden die dan op kunnen komen en zich verenigen tot een gedicht.