Vanochtend weer geraakt door De Verwondering. Vooral door het beeld dat rouwdeskundige Manu Keirse beschreef over rouw. Verlies is overleven, je bent er nooit klaar mee. Het is als een schaduw.
Zo ervaar ik het ook. Een groot deel van de tijd ligt mijn schaduw achter me en zie ik hem niet. Ik zie de voorkant en kijk in de zon, het licht, de ontspanning. En dan sla ik een denkbeeldige hoek om en is de schaduw opeens pal voor me en overvalt het verdriet, het gemis, het nooit meer samen, me. Dan zijn er de tranen, de hartpijn, het lege vooruitzicht.
Ik kan dan blijven staan met die schaduw vol in mijn gezicht maar ik kan ook een stap opzij maken zodat de schaduw naast me is, minder confronterend. En als ik voel dat het goed is kan ik weer een denkbeeldige hoek omslaan zodat de schaduw weer achter me is. Gelukkig kan ik me steeds weer omdraaien naar het goede in mijn leven. Ik prijs me ook gelukkig dat ik kan rouwen want dat betekent dat ik iets moois, iets waardevols heb gehad en dat niet meer hebben, daar mag je verdriet over hebben maar het helpt ook weer de zonkant te kunnen zien, al blijft de schaduw me altijd volgen.