Ik heb weer eens het boekje ‘Vleugels voor onze sandalen’ Gedachten en kronkels van Cicero mee naar bed genomen. Daarin had ik al eerder allerlei stukken tekst aangestreept en die stukken ben ik aan het herlezen. Cicero leefde van 106-43 voor Christus en was een Romeins redenaar, politicus, advocaat en filosoof. Dus zijn geschriften zijn meer dan 2000 jaar oud maar zouden nu nog geschreven kunnen zijn.

Hij schrijft ook over het ouder worden bijvoorbeeld dat veel bejaarden humeurig, lichtgeraakt, lastig zijn. Daar zijn vaak verzachtende omstandigheden voor maar zegt hij:’…dat is een kwestie van karakter, niet van leeftijd’…
Wat hij ook vindt:…’En schrapen vind ik helemaal seniel. Wat kan er immers debieler zijn dan meer proviand bijeenscharrelen naarmate de reisweg korter wordt?…’

Dat doet me denken aan de uitzending van vanmorgen van De Verwondering (prachtig programma om de zondag mee te beginnen). Daarin was zangdocente Margreet Honig te gast. Zij sprankelt nog op haar 86elevensjaar. Zij had een gedicht van Rilke uitgekozen waarin duidelijk wordt dat ons leven niet in een boog van begin tot einde gaat maar in cirkels die klein beginnen, groter worden en weer steeds kleiner worden.
Ik denk dat hoe kleiner onze cirkels worden, hoe intenser we moeten genieten van het goede en mooie om ons heen en in onszelf. Want die laatste cirkel sluit onherroepelijk met onze laatste ademtocht. Dus leef je leven zolang de cirkel nog open is, ondanks de stramheid van de ouderdom.

Cicero op 60 jarige leeftijd