Gisteren een heerlijke dag gehad met mijn nichtje in Voorlinden. Mooi weer dus koffie en latere lunch op terras. Tussen die twee in zijn we uren lang in museum Voorlinden geweest en hebben genoten van de zeer afwisselende kunst en het museum zelf. Ook van de vele kinderen die met hun ouders mee waren. Zij zijn bevoorrecht dat hun ouders hen deze wereld leren kennen. Voor een groot geschilderd drieluik van Harold Ancart ‘The upper reaches’ zat een jongetje op de grond dat werk na te tekenen. Ik stond vertederd naar hem te kijken maar het viel me op dat zijn potlood niet bewoog. Was hij onzeker omdat ik zo stond te kijken? Nee, hij was zelf een kunstobject, speciaal voor deze plek gemaakt.
Kinderen gingen voor hem op de grond liggen om in zijn gezicht te kunnen kijken. En wij keken weer naar die kinderen. Genieten dus.

Er was een periode dat het in was om je boeken thuis op kleur te sorteren. Ik vond dat helemaal niks. Maar zoals kunstenaar Anouk Kruithof dat deed met zo’n 3500 boeken, dat is wat anders. Mooi die beweging erin.

Ik zou nog veel meer kunnen laten zien maar dat moet je eigenlijk zelf maar gaan bekijken. Het is meer dan de moeite waard.