Ton en ik hadden de gewoonte dat als een van de dochters jarig was en zij niet thuis waren, wij door de telefoon ’s morgens voor ze gingen zingen. En vandaag is onze jongste jarig en zong ik alleen voor haar. Ik moest er wel even moed voor verzamelen maar traditie is traditie en daar houden wij van.
En daarna moest ik denken aan een kaart die ik ooit had uitgeknipt en daarin wat tekst had bijgevoegd en wat veranderd.

Gelukkig kan mijn hart het denken aan hen wel aan dus dat blijf ik doen al gaat het de ene keer makkelijker dan de andere keer. Maar ja, dat geldt voor zoveel in ons leven. Dus maar nemen hoe het komt en genieten van de goede momenten. dat ga ik vandaag doen.