Uit de bieb:’De verborgen kleuren van het leven’ van Laura Imai Messina gelezen. Daar weer wat stukken uit overgeschreven die me nu raakten. Ik weet bijna zeker dat als ik het over een tijdje weer zou lezen, ik dan andere stukken (ook) zou opschrijven. Maar op dit moment past dit stuk bij me:

…’Maar Aoi wist dat verdriet wacht, dat het meer dan één adempauze inlast; aanvankelijk blijft het braaf in zijn eigen ruimte, maar als er eenmaal een bepaald besef is ingedaald, barst het los, zwelt het aan, en uiteindelijk kost het heel veel moeite om het in te dammen. Verdriet is net een kind dat niet luistert en waar je achteraan strompelt, steeds afgematter van vermoeidheid. Als het niet door kracht wint, wint het door zwakheid. En jij komt hoe dan ook als verliezer uit de bus.’…

Ik zocht even in mijn tekeningen en vond deze wel passend bij de tekst.