ogenblikstemming

dan krijg je er een, luidt een gezegde. Maar of ik een rustpauze nodig had, ik weet het niet. Een lekker volle agenda met allerlei leuke uitstapjes en bezigheden maar met genoeg rustdagen ertussen om het leuk te houden. Dus de break die ik nu heb was niet echt nodig vind ik. Het begon zo:
Vorige week zondag was ik bij mijn nichtje en ons nieuwe neefje en ik zou blijven slapen. Heel enthousiast kwam ik binnen, iets tè, en ik stootte mijn voet op een nare manier. Snel een coolpack erop, arnica innemen, voet hoog leggen en ondanks dat werd mijn voet dikker en blauwer. Dus geen logeerbed maar mijn eigen bed aan het eind van de dag. Hele week voet omhoog, koelen, insmeren, rusten etc. Maar gisteren toch maar naar dokterspost om te kijken of het toch niet gebroken is want daar leek het wel op.
Maar nee, zware kneuzing, kan een tijd duren. Morgen naar de huisarts omdat het ook ontstoken lijkt en voelt. Gelukkig liggen er nog boeken, knipwerk, schrijfwerk etc. om me bezig te houden. Maar nu weer computer afsluiten en op de bank met mijn voet omhoog.

Vandaag is het 56 jaar geleden dat Ton en ik elkaar het ja-woord gaven. En wat een zegen dat we zo lang samen zijn geweest. Een weemoedige dag maar gevuld met mooie herinneringen.

Voor veel mensen een doorn in het oog maar ik geniet ervan: stoepplantjes. Wat een kracht zit er in al dat zaad dat uitgestrooid is en soms maar op een richeltje aarde terecht komt en daar wortel schiet, uitgroeit en zelfs tot bloei komt. Daar kun je eigenlijk alleen maar een buiging voor maken, wat een veerkracht.

Vandaag geen afspraken dus op mijn gemak alles doen. Ik wilde bij Ton de planten water geven maar door een storing was er geen water op de begraafplaats. Dan maar wat te wild groeiende planten wat intomen zodat de buren geen overlast hebben. Verder lekker op het balkon zitten lezen in twee verschillende boeken en een nieuwe doorloper gemaakt. Het boek waar ik het langst in heb zitten lezen staat al heel lang in mijn boekenkast. Ik ben er ooit in begonnen gezien de gezette streepjes in de zijkant maar ermee gestopt. Waarschijnlijk te dik voor dat moment, het boek dus. Het leest ook niet heel vlot, je moet aandachtig lezen maar dan heb je ook wat. Neem nu dit stuk:

…’Zaragoza. Met twee nonnen en een oude dame ben ik de enige bezoeker in het museum der Schone Kunsten, dat ook een afdeling archeologie herbergt. De nonnen halen mij in met een snelheid van een eeuw per minuut en dan ben ik echt alleen in de Spaanse prehistorie…

…Wat mij bevalt aan de geschiedenis van vóór de geschiedenis is dat het acute eraan ontbreekt. Namen, echte data, veldslagen, verwikkelingen, het is allemaal onzichtbaar geworden, en eigenlijk lijkt het alsof de verjaging uit het paradijs pas daarna heeft plaatsgevonden, of er een landelijk, vredig leven geleid werd, van jagen, pottenbakken, vissen, een langgerekt bestaan in een grote, alles omvattende stilte. Naamloze mensen van mijn eigen soort leefden een niet opgeschreven, niet waargenomen leven op aarde, de latere moesten gaan graven om hun sporen te vinden…

Dit en nog veel, veel meer staat in dit boek. Ik kan nog een tijd voort.

Vandaag in het schrijfcafé was het thema: taart.

Schrijf 1 minuut over een Ouwe taart: dat is de niet aardige benaming voor een oudere vrouw die er waarschijnlijk niet meer zo appetijtelijk uitziet. Wat uitgedroogd, mogelijk al verzuurd. Daar wil je niet meer van proeven.

Schrijf 1 minuut bij de spreuk: een kaart is als een taart het hoort erbij als je verjaart:

Ja, een kaart op je verjaardag hoort erbij, net als taart. Maar als ik moet kiezen dan kies ik de kaart want iemand heeft die voor mij uitgekozen, gemaakt en verstuurd. Dat is meer waard dan de taart die ik zelf heb moeten kopen.

Schrijf 5 minuten bij een tekening van een etalage vol lekkere taarten:
Dit is niet eerlijk, al dat lekkers in de etalage en ik mag het niet van de dokter. Al teveel ervan gegeten en nu mag ik geen suiker want dat heb ik al. 
Oh, ik kan die chocola bijna proeven. Lik mijn vinger af maar geen zoete nasmaak daar. En dan die roze daarboven. Ik wil er met mijn vinger langs gaan en dan mijn vinger aflikken. Zo’n beetje mag toch wel? Niet van de bakker. De hele taart of alleen maar kijken. Kijkt de dokter? Nee? Dan de hele taart graag.

Schrijf 5 minuten bij de spreuk: Een goede taart is de zonde waard.
Waarom is het eigenlijk een zonde om taart te eten? Het is een genot. En is genieten zonde? In sommige kringen wel maar ik denk dat daar veel stiekeme genieters tussen zitten. 
Soms is taart niet wat je ervan verwacht had en dan denk je na afloop: zonde, dat had ik beter niet kunnen doen. Maar als je er vanaf de eerste hap van hebt zitten genieten dan denk je: het zou zonde zijn als ik dit taartje had afgeslagen.

Ik las net iets en dacht: oh ja, dat weet ik nog. Wat het was? Dit bericht:

Met een baksteen geld uitsparen. Dat deden de ouders van Jennie (1951). Bij hun eerste wc zat het spoelwater in een gietijzeren bak, hoog boven de pot. Wanneer je aan een ketting trok die vastzat aan een hendel bij de spoelbak, speelde je wc door.
Jennie: ‘Mijn ouders vonden het zonde om veel duur kraanwater voor de wc te gebruiken. de spoelbak was aan de bovenkant open en door daar een baksteen in te leggen gebruikten we minder water en was de waterrekening minder hoog.’

Ik zit weer te genieten van het meer dan mooie boek van Ted van Lieshout: ‘Wat heb jij gedaan om mij gelukkig te maken?’. Zijn teksten en illustraties zijn het waard om steeds weer te lezen en te bekijken. Ik las net een stukje over komma’s. Jarenlang tekende hij komma’s met oliepastelkrijt.

Op de vraag’ waarom’ van zijn 17 jarige ik waarmee hij constant in gesprek is zegt hij: ‘Omdat ik het een mooie vorm vind maar ook omdat een komma laat zien dat iets nog niet afgelopen is.
De zin van het leven is niet de punt erachter maar de komma’s erin’.
Bij hem zijn zijn boeken de komma’s, rustpunten in zijn leven.

Wat een veelzijdig kunstenaar is hij met zijn originele boeken die je geregeld blijft pakken en dan steeds weer iets anders dat me treft en zo blijven zijn boeken herlees- en herkijkboeken.

Ik heb ze even naast elkaar gelegd die ik in de loop van de jaren heb gekocht. Wat een heerlijk bezit.

Gisterochtend was ik heerlijk een avondmaaltijd aan het voorbereiden want in de middag zouden mijn bridgemaatjes komen en dan eten we na afloop met elkaar. Mijn schoonzus had een mooi parkeerplekje vlak voor de flat gevonden en we hadden een heerlijke middag. Op een gegeven moment hoorde we een hoop kabaal maar we dachten dat er een nieuwe laadbak bij de buren werd geplaatst dus gingen gewoon door. Toen de man van een van de vriendinnen aanschoof om mee te eten zei hij: er is beneden een aanrijding gebeurd. Een auto is met een idiote snelheid door de bocht gegaan en vol op de geparkeerde auto hier beneden geknald. Even later ging hij er snel vandoor. De politie heeft foto’s genomen, getuigen gehoord en de auto is weggesleept.

Wij keken elkaar aan en toen naar buiten: de auto van mijn schoonzus was weg. Maar waar was hij?

We belden het centrale nummer van de politie en toen we aan de beurt waren zei de medewerker dat dat nummerbord niet in hun systeem stond, hij kon niets doen. Een nummer van het politiebureau in de buurt krijg je ook niet. Het was inmiddels half acht en een van ons ging bergingsbedrijven in de buurt bellen. En jawel, bij een stond de auto. Mijn schoonzus haar huissleutel en andere dingen waren er nog in. Als we snel kwamen kon ze die nog ophalen. Kwart over 8 kwamen we aan en was alles gesloten. Niemand had meer zin om soep en ragout en ijs te eten dus ik heb ze naar huis gebracht. Wat een katterig einde van de dag en vooral voor mijn schoonzus van 88.

Vanochtend weer naar het sleepbedrijf gegaan, heel vriendelijk geholpen. De politie is bij mijn schoonzus langs geweest, waren ook heel behulpzaam en de verzekering gaat dingen verder regelen. Maar die spanning werkt nog door. Ik weet het, het ‘is maar materieel’ maar je bent onthand, van slag. Ik heb met haar te doen al doet ze vrij laconiek. Maar ze was wel, net als ik, vanochtend om 4 uur wakker. Hoe ik dat weet? Zij legde net een feudje en ik daarna. Hebben elkaar toch weer even welterusten gewenst.

Laatst in het schrijfcafé mochten we een leeg slakkenhuisje zoeken uit een grote hoop en kregen de schrijfopdracht: als ik een slak was…

Ik schreef:

Toen ik een slak was leefde ik traag want zo’n huis op je rug, daar loop je niet zo snel mee. Ik bouwde het zelf op, ring voor ring. Groeide ik, dan groeide mijn huis mee. Jammer dat ik zelf niet zo goed kon zien hoe mooi mijn huis was ondanks mijn ogen op steeltjes.
Nu ik uit mijn huis ben kun jij de mooie ribbels, de randjes van blauw en het zachte roze van dichtbij bekijken. Ja, een slak kan meer dan de meeste mensen denken. Eigenlijk zijn we architecten en kunstenaars ineen.

deze foto koos ik uit mijn fotovoorraad slakken

Vandaag liep ik het labyrint op een zacht verend strand waar oorkwallen hun laatste rustplaats hadden gevonden, soms overdekt met een kantachtig groen van oude algen die hier ook geëindigd zijn.
Daar liepen we ieder ons eigen pad dat soms samenviel.
Loslaten, het verdriet, de gespannen schouders, loslaten en vrijer proberen te lopen. 

En dan in het midden de zee en de wolken en ik zag duidelijk het licht achter de donkere wolken.
Opeens dacht ik, toen ik mijn capuchon opdeed: ik moet mezelf nu beschutten. Niet alleen loslaten maar soms ook even niet toelaten. Dat is mijn les voor vandaag.
Even terugtrekken, capuchon denkbeeldig over mijn hoofd en mezelf verwennen met chocola, een leuke film of ontspannen mijn doorlopers doen. Even dingen buitensluiten en bij mezelf naar binnen gaan.

labyrint
maakt duidelijk
mezelf beter beschermen
en loslaten wat knelt
ontspannen