ogenblikstemming

Vorige week schreven Nel en ik over water en vuur(doop) en toen maakte ik een woordcollage over woorden die met water te maken hebben. Dat ziet er zo uit. En nu ik het weer zie zou er zo maar een gedicht van kunnen komen of een verhaaltje.

Het leuke van niet al te georganiseerd te zijn is dat als je eens wat orde wilt aanbrengen in een kast je opeens weer dingen tegenkomt die je was vergeten. Zo kwam ik een strijkijzertje tegen, een doosje met gekleurde wasstaafjes en speciaal papier. Omdat de strijkplank toch nog uitstond van echte strijkwerk dacht ik: dat ga ik weer eens doen. Je maakt het speciale strijkijzer warm, houd er een staafje was tegen en het smelt. Dan kun je er een ander kleurtje bij doen en dan snel het op het papier drukken terwijl je met het strijkijzer heen en weer gaat. Dan ontstaan er prachtige wonderlijke werelden. En om er daarna op de computer mee verder te spelen, dat is heerlijk. Dat ziet er dan bijvoorbeeld zo uit.

klik op de foto om hem vergroot te zien.

Vele jaren geleden kocht ik allerlei heel oude boeken over de natuur. Die staan in mijn grote boekenkast in mijn werkkamer en zo af en toe pak er een uit. Dat is nu ‘Dier en plant van dichtbij bekeken’ door Jan Vriends. Het werd in 1941 ook al gekocht door ene J.M. van Strik. En dus zo’n dertig jaar geleden door mij. Van de week las ik daarover een leuke observatie van een huisvlieg.

…’Ik jaag de vlieg weg, al twee keer, en hardnekkig komt ze terug om te jeuken op mijn wang. Nu zeilt ze in ’t licht op mijn papier, en vergenoegd, zoals huisvliegen dat kunnen, wrijft ze in de handjes met lange langzame halen. Dan links en rechts over de kop, en ge verwondert U, dat die niet afbreekt, zo fijn en dun is het steeltje, waarmee die aan het lichaam zit. Met een zwaai schiet de vlieg de ruimte in, wat verder op ’t bureau en weer terug in het licht. Met rukken schiet ze naar links en rechts, zo snel dat de pootjes niet te zien zijn, en ’t is of ze wegschuift over ’t papier. ’t Zelfde handenwrijven en dan de achterpoten over de vleugels, als om de plooien glad te strijken, ze buigen over de punt van het achterlijf heen…

Dit stukje viel me direct op omdat ik ook wel eens een vlieg van dichtbij het zitten bekijken die zich aan het wassen was. Dan is opeens zo’n vervelende vlieg een bijzonder diertje.

Vorige week schreef ik met Nel over alleen zijn en je alleen voelen. En ook dat blije gezichten om je heen zo kunnen helpen. Daar maakte ik een woordgedicht bij en wat tekeningetjes. En ook dat maakte me blij.

klik erop om vergroot te zien.

Ik kwam weer een onverwacht gezicht tegen.

Gisteren was in het schrijfcafé het thema: huis.

We moesten een lijstje maken van de straatnamen waar we allemaal hadden gewoond. Mijn lijstje telde 9 namen. We moesten er een uitkiezen en daar vijf minuten over schrijven. Ik koos voor de Bastiaansstraat 86 in Haarlem.

Ik kies voor de Bastiaansstraat in Haarlem omdat ik daar een heerlijke jeugd heb gehad. De buurvrouwen noemden we tante en hun mannen oom. Het waren huurhuizen en iedereen had dezelfde sleutel: een loper. Mooie naam ervoor want hij paste op alle voordeuren in de straat. Geen auto’s in de straat. Een groot grasveld waarop bordjes stonden met de tekst: gras niet betreden. Toch speelden we erop maar letten goed op of ‘ de juut’ er niet aan kwam fietsen in zijn lange zwarte jas.
Samen met de kinderen uit de straat liepen we naar school, geen enkele moeder ging mee. We speelden na schooltijd altijd buiten en afhankelijk van de tijd van het jaar was het ballen, touwtje springen, knikkeren of pinkelen.
En als in de winter de straatlantaarns aangingen, dan moesten iedereen naar binnen.

mijn jongste broertje voor ons huis.

Nog een laatste keer de vogelcollages in mijn creaboek. Ik heb in mijn doosje met uitgeknipte woorden en zinnen zitten snuffelen en vond er vier stukjes die bij deze twee vogels passen. Wil je de tekst goed lezen? klik dan op de foto om hem te vergroten.

Vanochtend nog zo’n vogel gemaakt en nu kijken ze in mijn boek naar elkaar. Wederom daarna wat extra kleur via de computer in de achtergrond gedaan. Zo krijgt oud bewaard papier weer een functie.

Nee, ik ben er niet opuit getrokken om te gaan vogelen maar ben binnen met een vogel aan de slag gegaan. Ik had dat gezien en dacht: ga ik ook doen. Ik printte twee keer een tekening van dezelfde vogel uit, knipte die vervolgens uit en plakte er een in mijn creaboek. De andere knipte ik in stukjes en die stukjes legde ik op gekleurd papier, trok ze om en plakte ze op de zwartwit tekening in mijn boek, precies op de juiste plek. Daarna er wat mee gespeeld op de computer en dat ziet er dan zo uit:

Naast mijn bed liggen verschillende ‘bedboeken’. Een daarvan gaat over kruiden. Daarin las ik over de ui. Dat het in heel vroeger tijden het voornaamste voedsel was voor de armste volken in Midden-Azië, Laag- Azië en landen rond de Middellandse Zee. Zij kookten de ui in zout water. 
Het was ook het voornaamste voedsel voor de Egyptische slaven die zo’n drieduizend jaar voor Christus aan de piramides werkten. Zo’n duizend jaar eerder was de ui al bekend bij de Soemeriërs. Waarschijnlijk stamde de ui af van de wilde ui die in  Midden-Azië groeit. De Grieken en Romeinen brachten de ui naar Europa. 

Tegenwoordig zijn er verschillende soorten ui overal te koop. Het is het meest gebruikte aroma.

Niet voor mij vanavond maar ik heb ze in voorraad voor een andere keer.