ogenblikstemming

Laatst zag ik iemand lopen en mijn hart maakte een sprongetje want ik dacht:Ton! Maar al direct wist ik: kan niet. Maar deze man had dezelfde bouw en loophouding als Ton. Zelfs als ik een foto bewerk weet ik: dit is Ton.

Gisternacht kwam het woord ‘opluchting’ in me op toen ik een tijdje wakker lag. Daarna direct ‘oplichting’. Eén letter verschil maar een groot verschil. Als je je opgelucht voelt voel je je van binnen lichter maar dan ben je niet ‘opgelicht’. Als je je opgelucht voelt zeg je wel eens ‘poe’ en tegelijk komt er dan een stoot lucht uit je mond.

Als je bent opgelicht is je geldvoorraad lichter geworden zonder dat je daar zelf voor gekozen hebt. Dit woord is duidelijk ontstaan toen ieder nog cashgeld had en er nog geen betaalkaarten waren. Zo’n portemonnee met kleingeld kan behoorlijk zwaar zijn.

Ik pak mijn oude woordenboek erbij en daarin staat dat een boer of wind ook oplucht. Daar moest ik even bij nadenken want wat heeft een boer, een agrariër en de wind van buiten hiermee te maken. Tot het kwartje viel dat er een lichamelijke boer en wind werd bedoeld.
En bij oplichten staat ook dat het optillen kan betekenen en dat je een tipje van de sluier kunt oplichten en zo een deel van de waarheid ziet. En zelfs na het donker kan het letterlijk beginnen op te lichten.

Had ik die nacht niet een tijd wakker gelegen dan was dit stukje er niet geweest. Zo heeft ieder nadeel inderdaad zijn voordeel.

Een trotse moeder typt nu dat voor de Kinderboekenweek door de CPNB het boek van Annemarie is uitverkoren als een van de thematitels. Dus heb je het nog niet voor je kleinkinderen, neefjes, nichtjes: een aanrader voor in de Kinderboekenweek. Maar je hoeft niet tot oktober te wachten hoor, je kunt het nu ook in de boekwinkel kopen.

Zouden ze het kunnen lezen dat ze hier moeten oversteken? Ze gaan wel de goede richting op.

Het leuke van zoeken is dat je soms bijvangst hebt. zo kwam ik deze twee foto’s tegen uit 1951 naast het station in Haarlem waar ik van de week hele andere dingen zag. Maar dit kan ik me goed herinneren.

Vanochtend in het schrijfcafé schreven we op allerlei manieren over de lente. Een van de opdrachten was een brief aan de lente te schrijven binnen vijf minuten. Dit was mijn brief:

Lieve Lente,

Hoi, je begint er steeds meer zin in te krijgen hè om je te laten zien en horen. Af en toe trek je je nog even terug achter een na-winterdag maar dat moet nu maar afgelopen zijn.
Laat je nu van alle kanten zien en bewonderen, wij mensen genieten er zo van. De bloemen op de bosbodem kwamen bijna gelijk met het eerste vogelconcert, hoewel concert, dat was het nog niet echt maar de eerste aanzet was er.
Ik heb zin om je in volle glorie te zien, te horen en als het kan ruiken. Natuurlijk maak ik foto’s van je, net als ieder jaar. Het lijkt steeds hetzelfde maar als je goed kijkt zie je steeds iets anders waar je je over kunt verwonderen en waar je blij van wordt.
Welkom lente.

Groeten

Marisca

Ja, Joke schreef het al bij mijn vorige bericht: vandaag is de geboortedag van mijn moeder. Ze zou vandaag 103 geworden zijn. Ik kreeg twee foto’s van de kinderen doorgestuurd die zo typisch bij mijn moeder hoorden: camel blauw, haar vele vele pakjes sigaretten per week. En omdat het zo’n vast onderdeel van haar leven was hebben we, op haar verzoek, haar kist camel blauw geschilderd met z’n allen terwijl zij daar rustig in lag. Ze zou het gewaardeerd hebben dat wij haar laatste pakjes op de kist hebben gezet tijdens de uitvaart. Want ze hield van dat soort humor. En nu is is ze er al niet meer sinds 2012 maar je ziet, we zijn nog steeds af en toe met haar bezig. Onze jongste heeft een pakje bewaard met haar horlogeketting.

Mijn fotomorgen liep iets anders dan gedacht. Ik wilde in het station van Haarlem fotograferen maar ik kwam er daar achter dat mijn ns-kaart weg was. Geen nood, dan maar om het station heenlopen en de buitenkant fotograferen. Gelukkig was het lekker weer met een zonnetje. Ik begon met een bemoedigende spreuk van Godfried Bomans. Vervolgens reflecties in de ramen uitproberen. Het gebouw zo van onderaf gezien lijkt wel een soort kasteel. Natuurlijk allerlei viezigheid op de muren ook op de foto gezet en geprobeerd abstracte foto’s met lijnen te maken. Toen weer richting onze jongste waar mijn auto was en de lunch. Ik liep via het Bolwerk en moest het riet op de foto zetten.
Thuis ben ik in alle tassen en jassen op zoek gegaan naar mijn ns-kaart en opeens dacht ik: oh die zat in de mouw van mijn oude jas en die heb ik in de kledingcontainer gegooid een tijd geleden. NS gebeld en daar kreeg ik zo’n vreselijke robot waar je je vragen tegen moest zeggen. Nadat het twee keer was mislukt riep ik de derde keer: ‘ik wil geen robot, ik wil een mens spreken. ‘Ogenblik u wordt doorverbonden met een van onze medewerkers’. En toen is het gelukt een nieuwe kaart te bestellen. Wat een ergernis zo’n sprekende pop die zo geprogrammeerd is dat hij alleen al bedachte vragen kan beantwoorden. Ik ben weer gekalmeerd en ga nu even mijn avondeten kopen.

Vandaag ging ik eerst op koffiebezoek bij onze oudste dochter en vanmiddag moest ik er natuurlijk uit met dat heerlijke zonnetje. Dus wel winterjas aan en fototoestel om de nek, op naar Groenendaal. Veel foto’s die ik maakte heb ik al ergens opgeslagen maar het kijken en afdrukken blijft leuk dus blijf ik het doen. Ik heb een tijd op een bruggetje naar twee futen staan kijken en kreeg gezelschap van een oma met haar kleinzoon. We zagen de futen onderduiken en waren benieuwd waar ze boven zouden komen. Niet waar wij het gedacht hadden. Toen ik reflectie in het water stond te fotograferen op een andere brug hoorde ik zeg: ‘kijk die reiger’. Had ik nog niet gezien maar wat was ik blij die op de foto te hebben want zo’n voorkant had ik nog niet bij een reiger gezien.
Ook keek ik hoe hij/zij heel voorzichtig een pot optilde en traag en voorzichtig voor zich neerzette en dat daarna met de andere poot deed. Het water rimpelde er amper door.

Op de terugweg bleef ik onder bloeiende populieren staan om die schoonheid van de ontluikende knoppen en de fikse katjes die daaruit kwamen op de foto te zetten. Maar het waaide dus ik moest met een hand proberen de tak stil te houden en met de andere hand af te drukken. ‘Zal ik u even helpen’ vroeg een meneer. Graag. Lachend zei hij:’ moet ik nog verder meelopen om dingen vast te houden?’, maar dat hoefde hij niet van mij. Ik las net, was ik vergeten, dat populieren tweehuizig zijn: de ene boom is vrouwelijk en heeft lichte katjes en de andere is mannelijk en heeft roodachtige katjes. Ik heb dus de man op de foto gezet.

En toen ik thuiskwam en de computer aanzette was daar mijn wekelijkse zondagspost bij de mail. Heerlijke zondag dus.