Vim

Ik ben weer eens mijn werktafel aan het opruimen en daar ligt een stapeltje blaadjes die ik van een oudere scheurkalender heb afgescheurd voor ‘ je weet maar nooit’. Er is er een die me weer terugbrengt naar onze oude keuken van vroeger. Het was in de jaren vijftig dat mijn moeder het schuurmiddel Vim gebruikte. Ik lees nu dat VIM stond voor het engelse ‘fut for energie’. Het werd in 1904 op de markt gebracht en in 1929 in Nederland. Je had Vim blauw mèt chloor en Vim groen zonder. Ik herinner me nog de reclame: ‘Vim schuimt en kan niet krassen’. In die tijd hadden we ook nog een zeepklopper voor de afwas en een mattenklopper voor de kleden. Bijna geen apparaat dat elektra nodig had, er was vrouwenenergie in het huishouden van toen.


anders

Ik fotografeer graag stukjes van graffiti op muren. Thuis maak ik soms de kleuren harder of zachter, ik geef er een draai aan en draai de foto soms om. En dan ziet er opeens zo uit:

onverwacht innerlijk

Als je zo een boom ziet staan weet je niet hoe zijn kern, zijn binnenste, eruit ziet. Je weet dat er jaarringen zijn maar hoe groot en hoe dik, dat weet je pas nadat de boom geveld is. Gisteren zag ik stapels gevelde naaldbomen en kon zo in hun innerlijk kijken en wat zag ik: verrassingen. Vele bomen hadden iets moois vanbinnen. Natuurlijk kon ik niet zo maar doorlopen en dus heb ik er wat foto’s van gemaakt.

gele zonnetjes

Vanmorgen voor we labyrint gingen lopen kregen we het gedicht: Zee van zon, geschreven door Linda Vogelesang. We kregen vijf minuten om erbij te schrijven:’ kome wat komt’ zegt Nel altijd. Dit kwam bij mij:

Wat een lekkere titel: zee van zon.
Als ik verder lees zie ik daardoor alleen gele bloemen bovengronds komen. Narcissen, krokussen, speenkruid, ze komen voorzichtig bovengronds en dan is het even wennen aan het licht en de veranderde temperatuur. Hier waait de wind ze heen en weer, ondergronds was er rust en stilte, tenzij er een mol of muis langskwam.
Die gele bolletjes tussen het oude bruine blad op de grond kondigen de lente aan. In het noorden van het land zullen de bloemen het koud hebben en wie weet verlangen ze terug naar onder de grond.
Maar als straks de zon komt en op kracht komt en de kou verdrijft, dan staan ze trots te stralen. Gele zonnen die uit de aarde omhoog gekomen zijn.

vogels