ogenblikstemming

De kerstdagen zijn net achter de rug als ik denk, teken en schrijf over een oase in je eigen verlatenheid. En nu opeens denk ik: dat is eigenlijk het kerstverhaal: licht in de duisternis, hoop voor de toekomst als die er niet rooskleurig uitziet. Maar je moet wel zelf op zoek gaan, zelf die oase tekenen en erin geloven.

Ik heb twee uitzendingen gekeken van Francis die op zoek gaat naar het geheim van Maria. Maria is voor miljoenen mensen zo’n oase waar ze tot rust komen, zich laven aan haar beeld en waar zij voor staat: de moeder aller moeders. De oude zwarte madonna’s die komen van ver voor de geboorte van Jezus en stonden voor moeder aarde. Zwart als de aarde maar vruchtbaar en vrucht dragend. Overal wordt er gebeden bij het beeld van Maria, putten mensen er troost uit, voelen zich aangeraakt, gezien, gehoord. Kun je het verklaren? Nee, maar het wordt gevoeld, al eeuwen lang.

Ik heb ook twee Mariabeelden. Ik bid er niet bij maar een ervan doet me wat. De ander niet maar die was van mijn moeder dus bewaar ik die naast mijn eigen Maria en de drie beeldjes van Antonius die ik ooit kocht voor Ton. 

Het is mooi als mensen hun eigen oase creëren om een plek te hebben waar ze tot rust kunnen komen, zich ontspannen, ontladen en opladen. 
Dat gun je ieder mens maar helaas biedt de toestand in de wereld veel mensen in het geheel geen vrije plek om tot rust te komen maar worden mensen verjaagd van hun eigen plek zonder dat er zicht is op een nieuwe rustige plek, een oase.

Al negen weken schrijven Nel en ik een sprintje naar aanleiding van een zin uit het gedicht ‘101 knutselideeën’ van Ineke Riem. En daar maken we een illustratie bij, een gedicht, wat er maar in ons opkomt. In week 6 schreef ik naar aanleiding van de rode zin het volgende:

Zelfmedelijden: met glitters versieren.

Dat is weer eens wat anders dan: niet zwelgen in zelfmedelijden, kop op, gewoon doorgaan. Hier mag het zelfmedelijden er zijn maar niet tè serieus genomen worden. Er worden glitters op geplakt. Er komt bij mij dan een beeld op van meisjes die van alles beplakken met glimmende stickers. Om iets wat ze niet mooi genoeg vinden mooier te maken. Soms over de top, dan is het zelfs supermooi.
De kleur roze komt bij me boven en goudglimmers. Als je daarmee je zelfmedelijden beplakt moet je toch wel een beetje om jezelf lachen.
Af en toe zelfmedelijden hebben, is dat erg? Ik denk het niet. Je kunt niet altijd vrolijk en optimistisch zijn. Zit het leven tegen dan mag je best even medelijden met jezelf hebben. Maar erin blijven hangen, daar schiet je niks mee op. Het helpt niet en stoot op den duur anderen af. Wordt je zelfmedelijden nog groter en is het nog moeilijker om eruit te komen.

Dus: kop op, doorgaan en haal de glimmers maar tevoorschijn.

Gisteren was ik met de moeder van mijn schoonzoon naar het Waterlandsmuseum De Speeltoren in Monnickendam. Zij had dit uitgekozen vanwege de tijdelijke tentoonstelling van het werk van Carlien Broersen. Deze kunstenares weet allerlei natuurvindsels te combineren met zeemleer, papier, draad, inkt en wat er verder voor nodig is in haar ogen om een uniek kunstwerk te maken.

En ik heb ervan genoten. Wat een fantasie, wat een vakvrouwschap. Aanrader. Let wel op, museum is beperkt open.

En dan nu op naar kerst. Wie weet wordt er bij ons ook een kerstkindje geboren, we wachten in spanning af.

dit heet ‘ Laatste avondmaal ‘

detail van een groot werk

dit zijn details van grotere werken.

De kerstkaarten en nieuwjaarskaarten stromen binnen. De zelfgemaakte bewaar ik heel lang maar wat doe je met die andere die toch ook mooi zijn? Daar kun je een nieuwe kaart van maken. Dat deden we ook bij het schrijfcafe. Dit is mijn nieuwe kaart gemaakt van een oude kaart van vorig jaar.

Gisteren schreef ik al dat we in het schrijfcafé het thema ‘ik wens je’ hadden en ik plaatste mijn wensengedicht. Maar we gingen ermee door en schreven vijf minuten over een zin, een strofe uit het gedicht ‘Ik wens je’ van Iris Le Rütte. Ik koos de laatste strofe:

En tenslotte wens ik je een groot hart
en hoop tegen alle stromen in.

Tenslotte wens ik je een groot hart en hoop tegen alle stromen in want in een groot hart is ruimte voor jezelf, voor anderen, voor nieuwe indrukken en voor het koesteren van oude indrukken.
Een groot hart heeft een zachte kern, donkerrood warm kloppend als een fluwelen sjaal die je om je heen slaat.
De buitenkant is stevig want een groot hart is ook kwetsbaar. Hoop ligt erin opgeslagen maar als dat zich alleen maar opstapelt en die hoop niet in vervulling gaat, dan kan het gaan ontbranden.
Een groot hart is dus ruim, stevig, zacht en kwetsbaar, maar ook kostbaar. Zo kostbaar dat we het moeten beschermen, koesteren, in voorzichtige handen.

Vanochtend weer zo’n fijn schrijfcafé gehad.
Thema was ‘ik wens je’. Bijzonder iedere keer hoe bijvoorbeeld deze drie woordjes bij ieder zulke totaal verschillende teksten opleverden. Mijn gedicht erbij was:

ik wens je

ik wens je niet alles
wat je zou willen
er moet iets te wensen blijven

ik wens je rustmomenten
in je hectische bestaan
even niets moeten

ik wens je vrede
in je hart en in de wereld
en liefde, heel veel liefde

m’

Het is heerlijk dat de zon schijnt en dat het droog is, maar ik wil eigenlijk wat meer kou in de winter, niet die hoge temperatuur. Gewoon een beetje heimwee naar bevroren blaadjes in het bos, de rijp op de takken, koude oren en handen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Het is een leuk thema dat we bij de fotoclub hebben: reflectie. Je kunt er alle kanten mee op. Ik fotografeer al heel lang reflecties in het water en als je dan inzoomt krijg je nog opvallender beelden. Hier drie verschillende voorbeelden. Het kan ook met mijn mobiel maar toch doe ik het liever met mijn fototoestel want dan kan ik beter het beeld inkaderen en dichterbij halen. Leuk om ook eens te proberen.

Wat gebeurt er als je pen en inkt pakt en spontaan een aantal lijnen zet binnen een kader? Soms niets, soms herken ik er iets in en ga je dat kleur geven. Daarna kunnen er woorden bovenkomen bij de tekening zonder dat ik ernaar heb moeten zoeken. Intuïtief tekenen en schrijven verrast me iedere keer weer. Daarom blijf ik het geregeld doen. Deze ontstond gisteren.

er staat:

verbinding zoeken
elkaar de hand reiken
maar niet bereiken
de wil is er
de onmacht wankelt
nieuwe lijnen worden getrokken
aangehaald, bevestigd

Gisteren voor we het labyrint gingen lopen schreven we vijf minuten bij het gedicht: ‘Wereld- we hebben je lief’ van Jos van Hest. Dan kies je daaruit een woord of een zin om over te schrijven en ik koos de titel.

Wereld we hebben je lief maar behandelen je vaak niet liefdevol. We maken je natuur kapot voor luxegoederen en geldgewin, we vervuilen je water. Maar, maar, we zorgen ook voor je omdat we je liefhebben.
Zoveel verschillende mensen in jouw wereld met zoveel verschillende belangen. 
Er zijn beschermers en beschadigers.
Maar wij wereld, wij hier samen, wij hebben je lief. Lopen door jouw duinen en genieten van de kleuren. We lopen op jouw strand en genieten van de zee, de lucht, de wolken, het zand waarop wij het labyrint lopen.
Wereld, wat zouden we je graag omarmen en beschermen. Maar er zijn veel machten die anders denken en anders doen.

Na afloop maakten we weer een zevenaar als afsluiting. Deze maakte ik:

vandaag het labyrint
het strand breed en leeg
een wit zeil in de verte
een dubbele schelp gevonden
rijk weer naar huis gaan
het strand breed en leeg
een wit zeil in de verte