ogenblikstemming

Vanochtend toen het droog was ging ik even bij vriendin R. een verjaarskaart in de bus doen. Ik had geen fototoestel mee want het is dichtbij en als er weer een bui zo onverwacht zou vallen, beter van niet. Daar heb ik achteraf als het droog is gebleven meestal spijt van maar gelukkig heb ik mijn telefoon en die doet het ook best goed. Eerst vielen mij de bladeren in de plassen op door hun heldere kleuren. Dat doet water ook met stenen, ze komen meer tot leven. Mooi vond ik ook dat sommige bladeren die gewoon op de stoep lagen en waar de mensen overheen gelopen hebben bijna in de stenen verdwijnen. Hun aderen/nerven zijn straks alleen nog maar zichtbaar. Maar dan moet je wel goed kijken en dat doe ik bijna altijd. En ook nu kwamen er mensen naar me toe met de vraag: wat ziet u daar nu? Dan laat ik het op mijn toestel zien maar meestal hebben zij een andere blik dan ik. Thuis heb ik 1 foto wat inktlijnen gegeven.

Mijn broer Frank zei het dertig jaar geleden al tegen mij: ‘zij die langzaam lopen zien veel meer’. Zo heeft elk nadeel zijn voordeel.

Kijken kan op verschillende manieren. Ik scan vaak eerst een stukje omgeving met mijn ogen en wat mij treft daar ga ik dan heen om het van dichtbij te bekijken. Als ik iets bijzonders zie en ik heb mijn fototoestel bij me, dan ben ik soms heel blij. Neem nu die palen onder een strandpaviljoen in Groote Keeten. Op het eerste gezicht (leuke uitdrukking trouwens) lijkt het niet zo bijzonder. Maar als je er van dichtbij goed naar kijkt, dan ontdek je een andere wereld: die van de houtknoesten en houtribbels. Kijk maar mee en wie weet ontdek je zelf ook meer als je eens van dichterbij de dingen gaat bekijken die je onderweg tegenkomt.

Ik kijk even naar buiten te kijken en zie vanaf de flat aan de overkant een wolk vogels opvliegen. Het zijn zwarte vormen en ik weet niet welke vogels het zijn maar het worden er steeds meer. Ze vliegen ineen, uit elkaar, van boven naar onder van links naar rechts. Er komt nog een zwerm bij die zich erdoor mengt. Erachter wolken in allerlei tinten grijs die van het westen naar het oosten drijven. Opeens geen vogel meer te zien, wel kleine stukjes blauw tussen het grijs. Dan zweeft er weer een vogel aan, nog een. Ze draaien om elkaar heen alsof ze aan het spelen zijn. Zijn het meeuwen, kauwen? Die grootte hebben ze denk ik wel. En dan opeens is er alleen een wolkenlucht zonder zwarte vlakjes die dooreen krioelen. Als ik niet net op dat moment had opgekeken had ik het gemist. Dit zijn van die kleine geschenken die je weer oppeppen.

Afgelopen dagen was ik in Brummen en dat is altijd fijn. De heenweg was dat niet, ik deed er drie uur over door drie fikse files. Zaterdagmiddag samen met M. langs de IJssel gewandeld en genoten van die altijd boeiende rivier. Het water lag erg laag. Verder hebben we zitten praten, lezen en liggen rusten.
Zondag was het prachtig weer en hebben we gewandeld in een oud bos net buiten Brummen. Heel veel paddenstoelen gezien. Jammer dat ik alleen met mijn telefoon kon fotograferen maar de porseleinzwammen met hun glimmende hoeden, die ene rode paddenstoel, ze stonden erop. Ook in de tuin van M. heb ik een stukje vijver en oud en nog jong op de foto gezet.
Nu weer thuis bijkomen en nagenieten.

Dit schreef ik over ‘de liefde is’:

De liefde is: onzichtbaar maar altijd voelbaar. Hoewel, liefde kan ook zichtbaar zijn als de ene mens vol liefde naar de ander kijkt. Is het ook altijd voelbaar? Voor sommige mensen niet. En voor mij? Ik voel veel liefde om me heen en ik voel ook veel liefde voor anderen. 
Liefde verandert een mens, verzacht, verrijkt, laat groeien. Dat mogen voelen zou je ieder mensenkind gunnen. Ik maakte eens deze tekening die liefde laat zien van de man voor de vrouw en de vrouw voor hun ongeboren kind.

Vanochtend in het schrijfcafé was het thema: WOORDEN. Hierbij was het gedicht ‘Woorden’ van Stef Bos onze inspiratiebron. Steeds kregen we een regel waarna we drie minuten daarover gingen schrijven en het was weer verbazend wat er bij iedereen naar boven kwam. Vaak denk ik dan: oh, daar had ik helemaal niet aan gedacht en dat zullen ze bij mijn teksten ook hebben gedacht. Het is een mooie groep vrouwen met mooie, grappige, diepzinnige teksten. 

Een van de regels was: ‘Hemel wil iets zeggen maar bedenkt zich’.
Ik schreef:

Hemel wil iets zeggen maar bedenkt zich want hemel weet niet eens of zij zelf wel bestaat. Toch heeft ze er wel gedachten over. In haar denkbeeldige na-wereld heerst liefde omdat jaloezie er niet huist en ook haat heeft er geen toegang. Vrede mag binnenlopen samen met de liefde en die hemelse sfeer zou hemel wel in woorden willen vertellen maar zij bedenkt zich. Wie zou haar geloven? De mensen die niet in de hemel geloven al helemaal niet. En die anderen? Die weten het al.

Daarna kregen we het kernwoord van elke strofe en papier en lijm om er een collage mee te maken. Dit werd de mijne.

Een bedankje voor alle mooie, lieve kaarten, appjes en mailtjes die ik voor mijn verjaardag kreeg.

Het was een hobbel om mijn verjaardag te gaan vieren maar die hobbel is genomen. Blij dat ik het gedaan heb.

Als je als mens niet tevreden bent met de naam die je bij je geboorte hebt gekregen, dan kun je die later veranderen. Maar als je een naam hebt gekregen en daar weet je niets van, dan valt er niet veel te veranderen.
Dieren en planten hebben namen gekregen van mensen en moeten het daar soms eeuwenlang mee doen. Zo’n naam kan heel treffend zijn, leuk, verrassend of ‘ als ik zelf had mogen kiezen had ik nooit deze gekozen’.
Neem nu de brughagedis. De soort leefde al op aarde zo’n zestig miljoen jaar geleden, nog vóór de dinosauriërs. Later stierven ze overal uit en velen werden tot fossiel. Maar een kleine groep overleefde en leeft nog altijd op een paar beschermde eilandjes in Nieuw-Zeeland. In Maoritaal heten ze tuatara wat ‘ stekelrug’ of kamvormigerug’ betekent. Die naam doet hem meer aan want de link naar de brug heb ik niet gevonden.

Bultrug is ook zo’n naam waarvan ik denk: kon die niet beter? Ik heb foto’s zitten kijken maar een echte bult op zijn rug heb ik niet kunnen ontdekken. Zo’n mooie baardwalvis verdient toch beter. Net als voor een vogel ‘zwartrugfluitvogel’, dat kan op elke zwarte zingende vogel slaan. 

Leuker vind ik’ wandelende tak’, ‘prieelvogel’ of ‘glimworm’.
Ik kwam op deze kleine overpeinzing omdat ik het boek ‘XYZebra’ van Jeffrey Masson weer eens pakte. Heerlijk zo’n eigen bibliotheek aan huis.

Deze foto’s heb ik op internet gevonden.

Ik had wat afbeeldingen van stokstaartjes uitgeknipt en ga daar een serie van proberen te maken. De eerste twee zijn klaar en vooral met de eerste ben ik erg blij. Zo leuk dit samen met mijn buurvrouw te doen en elkaar zo stimuleren. Bovendien is het gezelliger dan de hele avond alleen thuis zitten.

Als het buiten slecht is dan kan je het binnen goed maken door te lezen, wat tv te kijken of even creatief aan de slag gaan met wat je onderweg bent tegengekomen. Zo had ik een blad en wat grassen gevonden en in een boek gedroogd ( gaat snel). Ook nam ik wat gespaarde woorden en keek waar die bij pasten. Daarna wat met aquarelverf er omheen gegaan en zo ben je weer een uurtje verder in rust en harmonie.