ogenblikstemming

Afgelopen week zag ik veel meeuwen op het strand en in de zee. Bij een meeuw bleef ik wat langer staan kijken want wat had hij of zij nu in de bek? Toen ik inzoomde zag ik dat het een scholletje zonder kop was en dat de meeuw die probeerde naar binnen te werken. Maar dat ging niet: bek te klein, schol te groot. Toch werd het op allerlei manieren geprobeerd en toen de meeuw er genoeg van had en de vis liet vallen, pakte een andere meeuw de vis en begon het schouwspel weer opnieuw. Natuurlijk maakte ik er foto’s van, ook van gewoon langslopende meeuwen, stilstaande meeuwen, zwemmende meeuwen etc.

En net bedacht ik dat ik in 1999 een gedicht had gemaakt over een heel bijzondere meeuw:

een travestiete mantelmeeuw zat, 
opgemaakt met poedersneeuw,
te pronken op een drijvend hout
en zag in ’t diepe water zijn silhouet
weerspiegeld in wel duizendvoud.

dat ijdel beeld werd plots doorbroken
door slechts een kleine drijf-veer.
en dat nietig, bijna nietsje
bracht de mantelmeeuw tot inkeer.

ijdelheid der ijdelheden
hoort vanaf vandaag ook tot mijn verleden.
door gewoon weer grijs en wit te zijn
draag ik, welbeschouwd,
mijn veertje bij aan ’t natuurbehoud.

Afgelopen week heb ik heel duidelijk ervaren dat verdriet en geluk vlak naast elkaar kunnen bestaan. Op de dag dat ik naar Groote Keeten ging overleed mijn vriendin R.
Lopend langs zee, soms twee keer per dag, was ik gelukkig zolang ik maar aan het fotograferen was en met mijn gedachten bij alles wat ik om me heen zag. Maar zodra ik afdwaalde voelde ik het verdriet van weer een afscheid. 
Vriendin C. en ik hebben een hele fijne week gehad. Het weer was geweldig, net als onze vriendschap die ruimte laat om af en toe alleen te zijn. We hebben veel gesprekken gevoerd, gelezen, gewandeld in de natuur en gewoon in de zon gezeten zonder iets te zeggen.
En na afloop had ik de foto’s, heel veel foto’s. Want hoe vaak ik ook langs zee loop, de zee is steeds anders. Hier een foto die de verbinding tussen hemel en aarde verbeeldt. De aarde waar ik nog ben en de hemel, mocht hij bestaan, waar R. nu is.

mijn vriendin heeft vrijdag de laatste afslag genomen. Gisteren was er een heerlijke harde wind en ging ik uitwaaien aan zee. Dat er af en toe een hoosbui bijkwam vond ik niet erg. Regenjas hield het meeste van me droog. Maar wat is het toch heerlijk om in de storm aan zee te lopen. Er lagen heel veel prachtig blauwe kwallen op het strand dus op de foto gezet. En dan ben ik helemaal zen, kom ik bij van de emoties van de afgelopen week.
Het weer is nu rustig, ook fijn, maar aan zee met een harde wind, dat is voor mij het fijnste strandgevoel.

Afslag

Afgelopen zondag weer genoten van de herhaling van het gesprek met Stine Jensen in De Verwondering. Af en toe zette ik het beeld even stil om iets op te schrijven. Zoals de spreuk van Kierkegaard die eigenlijk ieder kind mee zou moeten krijgen:

‘Durven is even je evenwicht verliezen.
Niet durven is jezelf verliezen’.

Ook werd ik blij dat Jensen het had over ‘vrolijk falen’ en ‘blij blunderen’.
En zij citeerden de schrijfster Alice Monro: ‘Als je ouder bent kun je sommige afslagen niet meer nemen. De afslagen worden ook minder’.
Maar één afslag komt steeds dichterbij: die van het definitieve afscheid. Zo nam ik deze week afscheid van een dierbare vriendin. Zondag zaten we nog samen aan de koffie en dinsdag ging ik naar het ziekenhuis om afscheid van haar te nemen. Ze heeft de afslag nog niet helemaal genomen maar komt er elk uur dichterbij. 

Dit alles is zo in tegenstelling met de beelden die ik gisteren zag op de echo van mijn toekomstige nieuwe neefje. Nu al een prachtig manneke. Gelukkig ontstaan er ook op oudere leeftijd nieuwe paden die we nog mogen bewandelen.

Buiten vallen de regenbuien plots neer en zijn ook zo weer verdwenen en dan schijnt de zon weer. ‘ Halen en brengen’ zeiden we dan altijd. Vandaag dus niet in het bos wandelen maar lekker binnen blijven en dan maar een herfstfoto tevoorschijn halen en een herfsthaiku.

De herfstfoto is gemaakt van afgevallen blad maar toen ik het op papier legde werd het opeens elegant van vorm, althans, dat vind ik.

In 1996 schreef ik deze haiku:

het blad dwarrelt neer
aarzelend alsof het nog
terug wil keren

Gisteren had ik een heel fijne dag en avond. Overdag weer samen met de kweekschoolmeisjes bij een nieuw ‘lid’ van onze groep. Zo bijzonder steeds weer de verhalen over de verbindingen die we met allerlei mensen hebben. Deze groep is ons allen zeer dierbaar. In de avond ging ik met vriendin J. naar het concertgebouw in Haarlem voor een geweldige muziekavond. Operazangeressen Karin Strobos en Judith van Wanroij traden op met een driekoppig muziekensemble. En ze vermaakten de zaal niet alleen met hun prachtige stemmen maar ook met hun humor. Het publiek mocht de liederen kiezen uit een vooraf uitgedeelde lijst. Er werden duetten gegrabbbeld uit een mand, er werd met het publiek gesproken en gelachen. Kortom, een topavond. En als klap op de vuurpijl zat ik naast een van de kweekschoolvriendinnen van die ochtend. En dat alles omdat ik kaartjes kreeg van onze jongste dochter die helaas zelf niet mee kon. En nu regent het maar binnen is het droog. Ik zet wat operamuziek op en ga wat nagenieten.

Heel vaak lees ik columns en denk ik: dat had toch wel wat beter gekund. Maar dat heb ik niet bij de columns van Nhung Dam in het Haarlems Dagblad. Zo onderstreepte ik zelfs deze week een aantal zinnen van haar omdat ze me troffen.

…’Maar er blijft een verschil tussen geven en ontvangen. Helpen is doen, geholpen worden is toelaten’…
…’Ik leer dat afhankelijkheid geen teken van falen is, maar van vertrouwen. Dat ik me laat dragen, omdat ik weet dat de ander dat kan’…

En dat zal, naar mate ik ouder word steeds meer gebeuren: toelaten dat ik geholpen word. Dat gaat niet zo maar, ‘ik kan het zelf’ ligt voor in de mond. Maar soms moet je je mond gewoon even dicht houden en je laten dragen door de ander. Dat voelde ik afgelopen zaterdag toen een kennis met de fiets viel en er opeens allerlei mensen voor haar gingen beslissen en zij dat toe moest laten. En net zo makkelijk was ik dat geweest die daar had gelegen want de onzekerheid sluipt er langzaam in bij het fietsen. Dus helm op en de grote drukte op de fietspaden wat zien te vermijden. 

De zomer is nog niet voorbij want hij gaat bij mij van binnen nog even door.
Tot de herfst zich toont. Dan stap ik over in de herfst en dat doe ik altijd met veel genoegen.

Je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren.

Deze spreuk kregen wij gisteren om een paar minuten bij te schrijven. Bij mij kwam dit boven:

Wat een heerlijke spreuk. Maar wat jammer dat je niet altijd de goede kant op kunt fantaseren. Fantasie heb ik genoeg voor beide kanten en gelukkig gaat mijn fantasie meestal de goede kant op. Zoals van de week toen ik uit doosjes vol losse plaatjes mijn mooiste wonderwezen tot nu toe maakte. Ik was er heel blij mee.
Maar soms neemt mijn fantasie een verkeerde afslag en dan ben ik van slag. Kom dan maar weer terug op de juiste weg. Er zijn trucjes voor maar hardnekkige gedachten laten zich niet zo maar wegdrukken. Maar gelukkig gebeurt dat niet meer te vaak. Bij mij hielp altijd één ding: ik stapte op mijn fiets en dwong mijzelf heel langzaam te fietsen. Maar dat gaat jammer genoeg wat moeilijk als het in de nacht is.

Gisteravond weer gezellig met buurvrouw zitten knipselen. Eerst maakte ik twee kleintjes op briefkaartgrootte. Een geishavogel en schelpslang.

Daarna had ik zin in wat groters, A4 formaat. En binnen de kortste keren ontstond deze stoere vrouwvogel en ik was daar zo blij mee. Mijn beste tot nu toe vind ik. Buurvrouw had een passende lijst dus voor het eerst een wonderwezen ingelijst.

Mijn vrouwvogel.