ogenblikstemming

Er zijn van die dagen dat mijn benen aanvoelen alsof er pap in zit en mijn hoofd vol zaagsel zit. Er komt dan niet veel uit en ik ga er dan ook niet op uit. Gelukkig heb ik boeken in voorraad in allerlei smaken want wat de ene dag smaakt, daar heb ik een andere dag geen zin in. Vanmiddag verder gelezen en gestreept in het boek van Joyce Roodnat ’Ik wandel dus ik besta’. Zij schrijft geregeld zulke poëtische zinnen die bij mij mooie herinneringen oproepen. Zoals:…’Bloeiend fluitenkruid flankeert de paden van bejaard asfalt. Het verwent het oog. Het geurt zwoel. Het streelt het hart’.
Bejaard asfalt, je ziet het voor je. Maar ook dat lekker ruikende fluitenkruid waar ik altijd blij van word. En ik zet het ieder jaar opnieuw op de foto, alsof ik dat moment extra wil vastleggen. Ton genoot er ook altijd van. 

Bij dat woord ‘uitgebloeid’ denk je: over en uit. Maar dat hoeft niet. Je kunt er als kijker ook de schoonheid van vastleggen. Dat heb ik gedaan in de Thijsse’s Hof. Soms zit het zaad aan pluis zodat de wind het kan verstrooien, soms zitten er stekeltjes aan de zaden zodat ze in dierenvachten verplaatst worden, soms zie je het zaad nog niet. Maar wat ik wel zie is schoonheid aan het eind van een bloeiperiode.

Gisteren een heerlijke dag gehad met mijn nichtje in Voorlinden. Mooi weer dus koffie en latere lunch op terras. Tussen die twee in zijn we uren lang in museum Voorlinden geweest en hebben genoten van de zeer afwisselende kunst en het museum zelf. Ook van de vele kinderen die met hun ouders mee waren. Zij zijn bevoorrecht dat hun ouders hen deze wereld leren kennen. Voor een groot geschilderd drieluik van Harold Ancart ‘The upper reaches’ zat een jongetje op de grond dat werk na te tekenen. Ik stond vertederd naar hem te kijken maar het viel me op dat zijn potlood niet bewoog. Was hij onzeker omdat ik zo stond te kijken? Nee, hij was zelf een kunstobject, speciaal voor deze plek gemaakt.
Kinderen gingen voor hem op de grond liggen om in zijn gezicht te kunnen kijken. En wij keken weer naar die kinderen. Genieten dus.

Er was een periode dat het in was om je boeken thuis op kleur te sorteren. Ik vond dat helemaal niks. Maar zoals kunstenaar Anouk Kruithof dat deed met zo’n 3500 boeken, dat is wat anders. Mooi die beweging erin.

Ik zou nog veel meer kunnen laten zien maar dat moet je eigenlijk zelf maar gaan bekijken. Het is meer dan de moeite waard.

Vanochtend zag ik door het glas van de voordeur een vaag silhouet. Zou het? Snel mijn telefoon gehaald om er een foto van te maken. Als ik nu heel voorzichtig de voordeur open doe, zou het beest dan blijven zitten? Jawel, en het liet zich ook nog fotograferen. Vergroot de laatste foto en je ziet hoe bijzonder die pootjes en de tekening op het achterlijk van deze sprinkhaan zijn. Wel omhoog naar vier hoog gevlogen. En daarna? Geen idee. Hopelijk op wat lekker groen.

Nee, niet de gelaarsde kat maar de verbaasde kat maakte ik gisteravond. Eens op een andere ondergrond gewerkt en wat andere manier van componeren.

Het leuke van taal is dat je met slechts een paar letters geheel nieuwe woorden kunt maken. Wie daar heel goed in was, zelfs uitbundig, was Herman Gorter. In een gedicht uit 1905 ‘ Daar ligt dat water- dat schitterende water’ staan zijn zelfverzonnen woorden in regels als: 
‘Zie hoe het schittert, het schitterspreekt, schittertrompettert in de lucht’…
‘in dat rondomblauwe dronkkoude dronkdiepe water’…
‘ dat streefwater, dat geerwater, dat wilwelwater’…

Daar word je toch blij van? Ikzelf maak vaak foto’s van rimpelingen in het water met weerschijn erin maar dat haalt het niet bij zijn beschrijvingen van het water. Volgens mij werd hij er zelf ook blij van, anders kun je dit niet zo beschrijven. Bijna als een verrukt kind dat iets heel bijzonders voor het eerst ziet. En dan zie ik zo’n volwassen man in pak met brilletje op kinderlijk blij naar dat water zitten kijken en dat er dan zulke woorden in hem opkomen, heerlijk. Als je het hele gedicht eens wilt lezen, even ‘Herman Gorter Daar ligt dat water’ intikken en je krijgt het hele gedicht.

Ik heb twee foto’s uitgezocht die ik maakte omdat ik ook zo genoot van dat water op dat moment en bedacht er de woorden ‘trilwater’ en ‘waterverfwater’ bij.

Tijdens mijn rondje in de buurt zag ik van de winter een afbeelding van een man op een elektrakastje.
Van de week liep ik er weer langs en zag dat de man langzaam in het groen gezet gaat worden.

luidruchtig
zwart-wit
nergens bang voor
zijn spiegelbeeld golft mee
meerkoet

m’

In hetzelfde boek van gisteren voor de huisvrouw las ik een aanbeveling voor het geven van een cadeau. Er staat: Hieronder volgen enkele cadeaus die zonder veel kennis, tijd, moeite of kosten gemaakt kunnen worden en in het algemeen gesproken zeer welkom zullen zijn:
hondehaardroger
pannelap
place-mat
schoenzakken
schortje
stopdoek
theemuts

Ik herinner me de tijd toen ik net getrouwd was dat ik ,net als mijn moeder, altijd een schort aanhad in de keuken en die schorten maakten we zelf. De pannenlappen breiden we ook zelf nog. Ik dacht wel: wat zou een hondehaardroger zijn? Dat stond gelukkig verderop in het boek met een tekening erbij.
Er staat een beschrijving bij van hoe je van badstof twee wanten kunt maken . Tip was er een lusje aan te maken om het op te hangen. En ’Het is toch overbodig u te zeggen dat u beter een donkere kleur badstof kunt nemen dan een lichte?’

Het is echt even terug in de tijd gaan door dit boekje.

Als we tegenwoordig kleding kopen zit er altijd een stoffen etiket ingenaaid waarop staat van wat voor stof het artikel is gemaakt en of het in de wasmachine/droger of onder strijkbout mag. Maar dat is niet altijd zo geweest. Dat las ik in het leuke boekje ‘Cycloram voor de Huisvrouw’, Een systematische uitgave aangeboden door De Nederlandse Spaarkas, instituut voor systematisch sparen. 
Het is uitgegeven voor alle vrouwen en ten bate van alle huishoudens.

Ik verkort de tekst uit het boekje een beetje.
Etikettering van onze textielgoederen is iets waar verschillende vrouwenorganisaties hard voor vechten.In 1957 werd de Vereniging Textieletikettering opgericht met als doel op ieder stuk textiel bijzonderheden aan te brengen omtrent samenstelling, was, enz. Op een waskaart , die u kunt ophangen op de plek waar u de was doet, worden de tekens uiteengezet en verklaard. Het zal een uitkomst zijn voor ons huisvrouwen, die werkelijk niet meer in staat zijn om alle nieuwe producten op het gebied van textiel en wasmiddelen te overzien. Vandaag horen wij spreken over polyamide vezels,alkalivrij voor een wasmiddel. Kortom, wij zullen dankbaar zijn als deze etikettering een feit geworden is, dank zij onvermoeide vrouwenverenigingen.