Ik schreef dit gedicht al lang geleden maar helaas is het nog steeds voor velen de wrede werkelijkheid. De tekening maakte ik bij dit gedicht.
vermoeid trekken zij voort
door vreemde streken
huis en haard verloren
hebben alleen elkaar
een hand, een schouder
de warmte van even samenzijn
is hun enige deken
vermoeid trekken zij voort
door alle eeuwen heen
de verjaagden der aarde
m’
Als ik in de Hortus ben ga ik altijd de vlinderkas in. Direct beslaan mijn bril en de lens van mijn fototoestel. Met het maken van foto’s moet ik dus steeds de lens schoonmaken. En die vlinders fladderen razendsnel rond maar zitten gelukkig ook geregeld te eten. Dan gaat die roltong uit en in de bloem op zoek naar nectar. Ik heb een aantal Oranje Passiebloemvlinders kunnen vastleggen en je kunt goed de roltong zien en hun facetogen. Klik op de foto om hem vergroot te zien.
Gisteren werd in 79 en ik wilde het niet vieren. Het gemis van Ton is de laatste tijd sterker en ik dacht: ik wil geen visite, ik ga die dag weg, alleen. Dus een tijdslot geregeld voor de tentoonstelling van Matisse in Amsterdam.
Omdat ik te vroeg was liep ik wat rond en ontdekte De Hoftuin, vlakbij het museum. Daar koffie gedronken, wat zitten schrijven en daarna van Matisse genoten.
Toen wilde ik naar buiten want dat mooie weer, daar wilde ik wel weer van genieten. Ik wist dat de Hortus dichtbij was dus daar buiten geluncht. Toen was de koek op en ben ik weer naar huis gegaan.
In de avond werd ik door dochter en schoonzoon op een diner getrakteerd en als verrassing was daar een dierbare vriendin en haar man ook. Voelde ik me echt jarig zonder verdrietige gevoelens. Maar ook dankzij de kaarten die ik kreeg, de appjes en telefoontjes. Ik ging alleen maar ben het niet met al die lieve attenties van jullie.
Vanochtend heb ik weer een paar dames enthousiast gemaakt voor het maken van fabeldieren. Het is de museumclub van de buurdame waarmee ik knipsel. En toen was de koek helemaal op. Nu lang gerust en thee gezet en wat op Fluweelbloem gezet.
Ik schreef van de week over stappen zetten en opruimen en kreeg daarop een lief aanbod van vriendin J. om me te helpen hiermee. Zaterdag had ik geen afspraken en was op mijn kamer bezig de map te vinden waar mijn sprookjes in zitten. Toen dacht ik: nu ga ik de mappen eens organiseren. Alle mappen met projecten met Nel bij elkaar (en dat zijn er heel wat), alle fotodingen bij elkaar, alles met schrijven bij elkaar en ondertussen vond ik de map die ik eerst niet kon vinden. Zo dus een eerste stap gezet. De berging komt later. Ik begon ook de stapel uitgescheurde bladen uit tijdschriften weer te sorteren en kwam weer van alles tegen waarvan ik dacht: oh ja, leuk.
Zoals onderstaand plaatje uit het wonderlijke boek van Leonard de Vries: knotsgekke uitvindingen in de 19eeeuw.
Eigenlijk is het te erg voor woorden want de uitvinder van het apparaat vond dat een vrouw die haar kind wiegde haar tijd verspilde. Hij verbond de wieg met de karnstok van een karn die nu ook op en neer ging en zo was ze toch arbeidzaam bezig. Maar ja, dan deed ze niets met haar handen en dan kon niet, dus alleen de voeten gebruiken voor het apparaat en de handen gebruiken om te breien, kousen te stoppen of ander handwerk dat bij het huishouden hoorde. Er staat dat veel mannen blij zullen zijn dat de vrouwelijke energie nu in goede banen wordt geleid en niet verloren gaat aan lezen, theater bezoek of het najagen van nieuwe snufjes. Tja, er zijn vandaag de dag nog steeds mannen die hier verlangend aan terugdenken.
Gisteren een heerlijke en inspirerende ochtend gehad met schrijven en labyrintlopen en wederom in heel fijn gezelschap. Ik schreef na het lopen:
Vandaag liep ik het labyrint en alles zat mee. Heerlijk weer, mooie zee, prachtig labyrint. Ik had op de heenweg weer het woord ‘loslaten’ en opeens kwam in me op: loslaten geeft ruimte voor nieuwe stappen. Ik voelde Ton heel dicht bij me.
Wat voor nieuwe stappen zou ik nog kunnen en willen zetten? Daar moet ik eens goed over nadenken want eigenlijk voel ik momenteel geen behoefte aan nieuwe stappen.
De vertrouwde zijn me nu genoeg, bieden genoeg om me bezig te houden en laten me nieuwe dingen creëren met wat ik al doe.
Ik wil me wel blijven ontwikkelen door te lezen, naar tentoonstellingen te gaan en naar lezingen, te schrijven enz. Maar die stappen heb ik al genomen.
De stap die ik steeds uitstel, al jaren, is orde scheppen in de hoeveelheid spullen op mijn werkkamer en in de berging. Maar het moet een keer en wie weet geeft iemand me een zetje.
Vandaag schreven we bij de zin: ‘Hopen gebeurt bij het nemen van de volgende stap’. Karl Barth.
Ik schreef:
Hopen gebeurt bij het nemen van de volgende stap. Daarom is het zo belangrijk om weer een stap te zetten als je denkt het even niet meer te kunnen. Maar met die stap zeg je tegen jezelf: ‘zie je wel, je kunt het’.
En dan komt de hoop op: wat kan straks nog meer wat nu nog niet gaat?
Die eerste stap is een mijlpaal en hoe verder je komt, hoe meer mijlpalen ontstaan. Ze markeren de weg omhoog. Omkijkend ben je verbaasd en trots: heb ik dat gedaan?
Het is dus van belang dat als je die eerste stap zelf niet kunt zetten, iemand je bij de hand neemt en op weg helpt. Tot je ‘los’ kunt lopen.
Zo’n twintig jaar geleden kampeerden wij in Frankrijk. Op de camping stond een oude boom en ernaast groeiden twee jonge bomen. Ik keek ernaar en dacht: straks wordt de oude boom verdrongen. Maar misschien kan het ook anders uitpakken. En daaraan denkend schreef ik het onderstaande sprookje.
DE KERS DIE NIET OUD DORST TE WORDEN
Er was eens een kersenboom in de kracht van haar leven. Zij had niet veel nodig om te kunnen bestaan. Op z’n tijd zon, regen, bijen om de bloesem te bestuiven en vogels om van haar kersen te genieten. Maar nadat er vele jaren waren verstreken voelde de kers de angst voor de eenzaamheid van de oude dag. Zouden de bijen nog komen als zij geen bloemen meer droeg? En zouden er nog vogels bij haar langs komen als er niets meer te snoepen viel?
De vogels hoorden haar bange gedachten door de blaadjes ritselen. Zij haalden zaden bij de mooiste es die ze konden vinden en lieten die rond de kers vallen. En toen begon het lange wachten op de nieuwe lente. Dat jaar was de winter heel koud en duurde langer dan ooit. Maar toen, in de lente, kwamen twee kiemplantjes te voorschijn, ieder aan een kant van de brede, met zachtgroene korstmossen begroeide stam. De kers kon het zelf niet zien, maar de mieren vertelden het haar, colonnes lang, letter voor letter. De mussen kwetterden het rond en toen de boom begreep wat de vogels, die zij altijd gastvrijheid bood, hadden gedaan, bloosde zij als een rijpe kers.
Zij sprak met al haar takken af de kleintjes de ruimte te geven. Haar stam beschermde tegen koude en hitte. Zo groeiden twee jonge boompjes langzaam naar het licht en werden ieder jaar dikker en stabieler. De kers werd nu echt een oude boom, krakkemikkig, bijna zonder bloesem maar vol prachtige mossen die haar ‘s winters warm hielden. En toen de kers niet meer op eigen wortels overeind kon staan, steunden de jonge bomen haar en hielden haar overeind. Zo is zij gestorven: waardig tussen haar beschermelingen in.
Marisca
Ik maak het steeds meer om me heen mee, mensen die dierbaren los moeten laten omdat hun leven ten einde loopt. Het hoort bij onze leeftijd. Helaas zijn er ook jonge mensen, zoals Paulien Cornelissen, die dat afscheid veel te vroeg moeten nemen.
Jaren geleden toen ik ook een aantal malen meemaakte dat ouderen het leven nog vast wilden houden maar hun lichaam het steeds meer af liet weten maakte ik onderstaand gedicht. Ik zal ook zo’n oude boot worden en ik hoop dat ik dan rustig het anker kan laten vallen.
de oude boot
de oude boot kan niet meer
op eigen kracht de koers bepalen
kan niet meer alleen op pad
de oude boot voelt lekwater
binnendringen, kieren kieren
steeds wijder
verbanden raken los
de einder komt in zicht
ankers vallen ratelend
in de stilte voor de storm
de oude boot kan niet meer
en laat los, laat alles los
marisca
Afgelopen week zag ik een afbeelding van een beeld en heb dat nagetekend. Daarna pakte ik mijn doosje met mijn woorden- en zinnenvoorraad en zocht wat er bij deze tekening zou passen. Toen ik tevreden was plakte ik ze naast de tekening. Daarna heb ik ze gebruikt om een gedicht te maken. Dat ziet er dan zo uit:
als de dag van gister
als de dag van gister
voelt zij zich weer even
supervrouw
van buiten
van binnen
een teer zieltje
zij leert nieuwe woorden
zelfvertrouwen, je leven
in eigen hand nemen
herkent de onvoltooide verhalen
van willen maar nog niet kunnen
nieuwe levenslessen
moeten nog geleerd worden
zij oefent zich in de kunst
van het verdwijnen
in zachte kleuren
en een koesterende
verenvleugel
om te herrijzen als een
supervrouw
M’
Het was genieten de afgelopen week in Groote Keeten. Natuurlijk ook vanwege het mooie weer dat maakt dat je meer buiten kunt zijn. We hebben genoten van de zee, het strand, het Zwanenwater, De Nollen en van elkaar. Bij leven en welzijn gaan we volgend jaar er weer heen. Wie weet zie ik dan weer figuren in slierten alg of in het zand. En misschien omdat ik van abstracte kunst houd maak ik ook elk jaar foto’s van het zand en zo’n stuk is voor mij net een schilderij.
~