herfstbos

Gisteren weer eens ouderwets ‘lopen’ fotograferen: ongeveer 100 meter per uur. Want er was zoveel te zien als je goed keek. Zoveel verschillende gekleurde bladeren op de grond, half en bijna  geheel vergane bladeren, paddestoelen, lichtval door bladeren met gaatjes erin. Als je dat samen doet met een andere natuurgids, doen weet je: dit schiet niet op, maar oh wat heerlijk om zo rond te scharrelen.

Op een gegeven moment ben je echter verzadigd, gaat je rug protesteren en is het tijd om naar de fiets terug te gaan. Maar dan zingt er boven in de boom een roodborst zo uitbundig, dan moet je even stilstaan en luisteren. En kijken door je toestel waarmee je hem dichterbij kunt halen. Hij bleef geduldig poseren en zingen en toen zag ik iets dat ik nog nooit eerder had gezien: hij had een sliert speeksel tussen zijn bek hangen. Niet gezien met het blote oog, maar door de camera wel. Dat zijn geluksmomenten, net als de zon door de bladeren te zien schijnen of de geur van de herfst te ruiken samen met B.

herdenken

Gisteren, 14 oktober, was de verjaardag van mijn broer Frank. En vanaf dit jaar moeten we die zonder hem ‘vieren’. Maar we brachten hem bloemen, spraken in gedachten met hem bij zijn graf en eind van de middag gingen we naar Delft om, samen met anderen die van hem gehouden hebben, zijn leven te herdenken. Dat deden wij eerst aan tafel en daarna in zijn kroeg van vroeger. Nee, mijn broertje wordt niet vergeten. En er is nog nooit zoveel op hem getoost op een avond als gisteravond.

12 oktober is de dag

Het voelt niet zo maar is wel zo: ik ben nu 70 jaar. Vlak na mijn geboorte zag ik er zo uit en hoe ik er nu uitzie, kun je op het verslag van 2 oktober zien.

Ik voel me vele jaren jonger, afgelopen week even buiten beschouwing gelaten, dan mijn echte leeftijd en dat is maar gelukkig ook. Nu ben ik nog volop met nieuwe dingen bezig, wil nog steeds van alles leren en lezen. Zo kreeg ik van Ton een mooi herfstboeket waar grote chrysanten in zitten. Nu ben ik niet zo van die soort, maar deze zijn echt mooi. En zonder dat hij het wist heeft hij een symbolisch cadeau gegeven, althans, als we in Japan hadden gewoond. Maar ik neem graag over wat goed voor me is, dat ook deze symboliek.

De chrysant is al minstens 1000 jaar het symbool voor de Japanse troon. De bloemblaadjes van de chrysant lijken op de stralen van de zon. Daarom wordt de plant beschouwd als symbool van een lang leven of zelfs van onsterfelijkheid.

Nu moet ik niet aan dat laatste denken, maar nog wat langer leven, dat trekt me wel.

herfstbeeld

Het is even rustig geweest op Fluweelbloem maar ik was even niet zo lekker. Het gaat nu de goede kant op en zo zit ik weer even achter de computer. Met de mail kreeg ik een prachtige haiku doorgestuurd die ik voor de liefhebbers graag overtyp.

Vliegende vogels
verschroeien haast hun veren
aan de herfstbladeren.

Shikð

Met zo weinig woorden dit herfstbeeld kunnen oproepen is werk van een meester.

labyrint

vandaag loop ik het labyrint
langzaam stuiven getrokken lijnen vol
in het midden zicht op zee
vandaag loop ik het labyrint
laat los wat ik niet meer wil dragen
ik laat het verwaaien
langzaam stuiven getrokken lijnen vol
vandaag loop ik het labyrint

m’

Dit rondeel schreef ik na het labyrint-lopen. Het woei hard (heerlijk), het was hoog water dus weinig hard zand (jammer) maar Nel wist toch een groot labyrint te tekenen op een kleine plek. Maar voor zij het af had begon het al wat te verwaaien en vol te lopen met fijn zand. Maar ook dat geeft iets extra’s. Op de terugweg maakte zij een foto van mijn haar omdat het net een bontje leek. Nu thuis zit ik na te genieten van een heel bijzondere middag met bijzondere mensen. Ook dit is geluk.

geluk

Vanmorgen las ik een stuk in de krant over geluk. Dat het niet te koop of te winnen is maar dat je het vindt in de kleine dingen. Zo voelde ik vanmorgen geluk toen ik op de fiets stapte en nog even omhoog keek en daar Ton voor het raam zag staan om naar mij te zwaaien. Dan zit ik glimlachend op de fiets en voel ik geluk in mijn hart. Geluk voelde ik ook toen ik door de duinen fietste en dat prachtige landschap om mij heen zag waar je zo maar in mag rondrijden, stoppen, foto’s maken en gewoon genieten van de kleuren en de vormen. Maar ook het feit dat ik daar in vrijheid kan fietsen, zelf kan bepalen of ik naar Bloemendaal ga of een andere kant op.

Lopend aan zee voel ik me bijna altijd gelukkig, helemaal als ik mooie vormen ontdek in en op het zand, als ik die prachtige luchten boven zee zie of drie meisjes op paarden die langzaam langs de branding gaan. Kortom, geluk is dichterbij dan je denkt. en Joost van den Vondel schreef al in de 17e eeuw: ‘Wie zijn geluk niet kent, leeft ongelukkig in rijk bezit.’

herfstblad

Er ligt weer zoveel moois op straat voor het oprapen. En dat doe ik dan ook. Zoals dit esdoornblad. Thuis er wat mee spelen en nieuwe vormen en kleuren ontstaan. Mooi voor het nieuwe project over kleuren. Klik erop om ze groter en helemaal te zien.

het blad dwarrelt neer

aarzelend alsof het nog

terug wil keren

m’

Hermann de manke

Soms lees ik iets over een heilige van die dag en dat was gisteren Hermann de manke.

Je krijgt bij zo’n naam direct een beeld voor ogen, maar dat wordt bijgesteld als je over de betreffende man leest. Weer een mooi voorbeeld dat ondanks grote tegenslag iemand heel belangrijk kan zijn voor zijn omgeving.

Hermann werd op 18 juli 1013 te Saulgau bij de Bodensee geboren als zoon van graaf Wolfrad II von Veringen te Altshausen. Vlak na zijn geboorte werd hij getroffen door een spierziekte. Die zorgde ervoor, dat hij aan beide benen verlamd raakte, moeizaam sprak en alleen nog zijn rechterarm kon gebruiken, zodat hij in ieder geval nog kon leren schrijven.

Op zevenjarige leeftijd werd hij aan de benedictijner abdij van Reichenau toevertrouwd, waar de zalige Benno van Osnabrück († 1088; feest 20 november) zijn leermeester was. In 1043 trad hij uit eigen verlangen toe tot de kloostergemeenschap. Dat zal door zijn hulpbehoevendheid wel geen vanzelfsprekendheid geweest zijn. Maar zo gehandicapt en mismaakt als hij lichamelijk was, zo begaafd bleek hij van geest. Hij ontwikkelde zich tot een veelzijdig wetenschapper. Hij was theoloog, wiskundige, astronoom, musicus, vertaler en historicus; zijn bekendste werk is het ‘Chronicon’, een wereldgeschiedenis vanaf Christus’ geboorte tot aan het jaar 1054.

Bovendien wordt hij door sommigen beschouwd als de beroemdste dichter van zijn eeuw. Zo schreef hij een aantal kerkelijke liederen en hymnen; de nog altijd bekende en gezongen hymnen ter ere van de Maagd Maria, ‘Salve Regina’ en ‘Alma Redemptoris Mater’, worden aan hem toegeschreven. Hij zou het ‘Salve Regina’ hebben gecomponeerd naar aanleiding van een pausbezoek aan het eiland Reichenau. Volgens zijn tijdgenoten was hij een uiterst beminnelijk en fijngevoelig mens; zij noemden hem ‘Het Mirakel van Onze Eeuw’. Reeds bij zijn leven waren zij ervan overtuigd een groot heilige in hun midden te hebben. Hij stierf op 41 jarige leeftijd in 1054 op 24 september. (tekst: heiligen.net)

Hij moet in zijn tijd wel bijzonder geweest zijn dat er een afbeelding van hem is gemaakt, en bewaard.

regenboogtuin

Vanmorgen was ik op bezoek in ‘De Regenboogtuin’, een tuin voor stilte en meditatie in zuid-west Haarlem, om de hoek bij mijn voormalig ouderlijk huis aan de Ramplaan. Daar kwam ik terecht naar aanleiding van een stuk over de tuin in de krant. Daarin stond een oproep voor vrijwilligers en voor planten en struiken die bij mensen over waren en die zij graag willen gebruiken in de tuin. Nu is dat laatste bij ons gebouw het geval, dus zijn er planten die anders weg waren gedaan nu in de Regenboogtuin terecht gekomen. En vandaar dat wij, ik was met een medebewoonster, uitgenodigd waren om een kijkje te komen nemen.

Het is een prachtige plek en het wordt nog veel mooier als de tuin verder ontwikkeld is, maar de stilte was te voelen, ondanks verkeersgeluid verder weg. Hannah van der Schee is de initiatiefneemster en met vrijwilligers probeert zij haar ideale stiltetuin verder te ontwikkelen. Vrijwilligers heeft zij nog nodig, maar daar kan ik haar niet bij helpen, mogelijk wel met nog wat meer planten. En verder vandaag genoten van de zon.

fantasie

Met fantasie kun je alle kanten op. Je hebt er eigenlijk niets concreets voor nodig, alleen je hoofd en in je hoofd je gedachten. En die kunnen naar overal voeren. Naar nooit bevaren zeeën, naar nooit bezochte landen, naar mensen die ooit hebben bestaan of nooit. Tot nu toe want jij hebt ze nu bedacht, dus zijn ze er, alleen door jou te zien en te horen.

Of je verbeeldt je dat je zelf de hoofdpersoon bent in dat verre land, die eindeloze zee. En wat voor hoofdpersoon: een die nergens bang voor is, die voor elke tegenslag de oplossing weet.

En heb je er genoeg van, wil je weer gewoon thuis op je kamer zitten spelen met wat voor je ligt, dan kan dat binnen een seconde. Magisch is ons brein, ons denken, onze fantasie. En wat een geluk als je veel fantasie hebt gekregen. Je hebt dan maar weinig nodig om je gelukkig te kunnen voelen want je kiest je eigen dagdroomwegen om over te gaan en weer terug te komen.

« Previous EntriesVerder kijken »