neonwoorden

Afgelopen dinsdag in het schrijfcafé zocht ieder een ansichtkaart uit. Maar inplaats dat we daarover gingen schrijven, kregen we de kaart van de buurvrouw. Ik kreeg dus deze kaart van Jeppe Hein waarop zijn ontwerp, genaamd ‘please’.

Daar schreef ik het volgende over:

Een zwart vlak met wat vage neonwoorden en bovenaan: “please”.

Wat willen ‘ze’ dat ik doe?
In ieder geval niet stelen, niet roken, niet eten, geen neon aanraken en niet flitsen. Maar wat wel mag is vele malen groter. Ik mag genieten en me ontspannen, dansen, aanraken en flirten, zingen, luisteren, praten en vragen stellen. Om me heen kijken, communiceren, de ander aanraken en een camera gebruiken zonder flits.
Kortom, hier staat: LEEF ! GENIET! Deel dit met anderen en stel het positieve boven het negatieve. Ga genieten en laat genieten. Sta midden in je leven en kijk om je heen en zie hoe goed je het kunt hebben als je je ervoor openstelt.
Zo kun je leven, ondanks de verboden en negatieve invloeden. Stel het positieve, het goede bovenaan. En leef!

citaat

Lang geleden las ik in de column van Sylvia Witteman over de Amerikaanse columnist Dave Barry. Ik dacht direct aan die zanger van vroeger die geheel in het zwart was gekleed.

Maar ik denk niet dat dit dezelfde personen zijn. Ik haal uit het stuk van Witteman twee citaten van Barry:

Leven is alles wat sterft als je erop stampt ‘ en

Het is een bekend feit dat mannen nooit de weg zullen vragen. Dat is biologisch. Het verklaart waarom er miljoenen zaadcellen nodig zijn om een vrouwelijke eicel te vinden, ondanks het feit dat die eicel, in verhouding, even groot is als Spanje’.

Blij dat ik het nu snap.

bijvangst

Als wij op pad gaan voor een foto-opdracht, dan kan het gebeuren dat je met de ‘ bijvangst’ meer tevreden bent dan met de foto’s voor de opdracht. Vanmorgen op pad gegaan voor een nieuwe opdracht en het was kouder dan ik dacht. Maar ik was wel aan het genieten. Ik heb allerlei gekke beestjes gekocht bij de kringloop en ook een oude pop. En al die beestjes breng ik na afloop weer terug, maar deze pop, die bewaar ik. Het is zo’n mooi geduldig model, daar ga je gewoon een beetje van houden. Klik op de foto om het vergroot te zien.

zaterdag

Vandaag, zaterdag voor pasen, ben ik naar het Stedelijk Museum in Amsterdam geweest naar de overzichtstentoonstelling van Ed van der Elsken. Dat was bijzonder genieten en onder de indruk zijn van zijn gedrevenheid en gave mensen op het juiste moment vast te leggen. De zwart wit foto’s vond ik het mooist. Het was een stap terug in de tijd met veel herkenbare tijdsmomenten, zoals de meisjes met de getoupeerde haren ( suikerspin) en de kleding. Ik zag ook de foto waar ik heel lang geleden een gedicht bij maakte. (komt een andere keer).
Thuis gekomen natuurlijk lang rusten, maar het is altijd de moeite waard om dat ervoor over te hebben. En nu weer even verder met mijn mappen op de pc schonen en daar kwam ik ook foto’s tegen uit een nog niet afgerond project van A. en mij met foto’s over reflecties. Toen was ik er trots op, nu heb ik het merendeel weggegooid. Maar deze mogen blijven.

Rest mij ieder goede paasdagen te wensen.

leermoment

Je bent nooit te oud om te leren, dat bleek van de week maar weer. Mijn computer begaf het plots. ‘ “Je hebt toch wel overal een backup van gemaakt he?”, vroeg schoonzoon. Nee dus. En het zag er niet goed uit, hij wist niet of hij mijn gegevens kon redden. Maar gelukkig kon hij dat grotendeels. Ik heb een leencomputer nu en kan bij mijn externe schijf. Daar is het een rommeltje, zoiets van een kast: gooi maar in, zoek ik later wel uit en het is uit het zicht. Maar soms gaat die kast uitpuilen en moet je toch aan de opruim. Nu is het buiten niet zo aangenaam geweest de laatste dagen, dus was binnen wat rommelen niet onaangenaam. Toch eigenlijk ook een soort voorjaarsschoonmaak. En net als bij het echte opruimen kom je van alles tegen waarvan je niet meer wist dat je het had en dat kost tijd, want voor je weggooit wil je het nog wel even bekijken want je weet maar nooit. Maar het kan heel goed dat wat ik nu heb uitgezocht ook op mijn andere harde schijf staat, maar dan net weer anders ingedeeld. Toch wel handig als je dingen gelijk goed opruimt, maar ja, mijn goede wil is er wel altijd, maar dan komt er wat tussen of ik bedenk wat anders. ” U zult ermee moeten leren leven” is het advies van de doktoren als zij geen oplossing hebben. En dat zal ik dan blijven doen: ermee leven. Leren hoeft niet want onderhand heb ik het wel onder de knie.

jarige dochter

Voor onze jarige oudste dochter deze tekst van Tagore.

Mijn kind

Als ik je gekleurd speelgoed breng, mijn kind!
dan begrijp ik waarom er zulk kleurenspel is op wolken, op water,
en waarom bloemen veelvervig zijn
als ik gekleurd speelgoed geef aan jou, mijn kind.


Als ik zing om je te laten dansen,
dan weet ik waarlijk waarom er muziek is in de bladeren
en waarom de golven hun stemmenkoor zenden tot het hart der luisterende aarde
als ik zing om je te laten dansen.


Als ik zoetigheid breng in je gretige handjes,
dan weet ik waarom er honing is in de bloemenkelk
en waarom de vruchten heimelijk gevuld worden met zoet sap
als ik zoetigheid breng in je gretige handjes.


Als ik je gezichtje kus om je te doen lachen, mijn lieveling!
dan weet ik stellig wat de vreugde is,
die van de hemel stroomt in morgenlicht,
en wat het genot is dat de zomerkoelte aan mijn lichaam brengt
als ik je gezichtje kus om je te doen glimlachen.

Tagore

poetsen

Ik poets niet graag, dat is duidelijk aan mijn zilverwerk te zien. Vroeger kwam mijn moeder af en toe een dagje zilver poetsen. Vond zij gezellig, ik ook. En mijn spullen konden er weer een tijdje tegen. Ik heb jaren geleden een dienblad van mevrouw S. gekregen en ik dacht dat de rand van koper was. Toen zij een keer bij ons op bezoek was vertelde zij dat het zilver was en dat zij dat vroeger iedere week moest poetsen. Ik laat het gewoon doorgaan voor koper, ik ga liever schrijven, lezen dan poetsen. Maar poets ik dan helemaal niets? Jawel hoor, mijn tanden, drie keer per dag.

Opeens denk ik eraan dat vroeger iedere zaterdag alle vrouwen uit de straat de koperen deurbel, deurknop en brievenbus poetsten, de ramen aan de straatkant werden gelapt en het sop werd over het stoepje gegooid dat dan geschrobd werd. Ik vond dat laatste leuk om te doen, dat weet ik nog. Dit alles zie ik nu nooit meer, laat staan een hele straat tegelijk aan de wekelijkse schoonmaak. Duidelijk andere tijden.

pinguïns

Vanmiddag een film  over pinguïns zitten bekijken en weer wat foto’s gemaakt. Deze bijzondere dieren komen alleen op het zuidelijk halfrond voor, zelfs tot aan de evenaar. Maar nu keek ik naar deze niet vliegende vogels in de kou en dacht terug aan de indrukwekkende film’ de mars van de pinguïns” ,die ik verschillende keren heb gezien. Ook vanmiddag zag je de strijd die de dieren moeten voeren om hun jong warm te houden en ijzige omstandigheden. Vogels die jonkies die even alleen gelaten zijn, direct oppikken en meenemen als prooi. Maar ook kinderloze moeders die als gekken met een hele groep achter een kuiken aangaan en het bijna smoren. Maar het indrukwekkendst vond ik het kuiken dat te laat zijn moeder vond en doodvroor, vlak voor de moeder het terug vond. De moeder die aan het jong pikte om het te activeren maar uiteindelijk het hoofd boog toen ze doorhad dat het jong dood was. Wat een hard bestaan hebben die dieren, overal en iedere moment dreigt er wel ergens gevaar. De natuur is mooi om te zien maar hard om in te overleven.

weekend

Terwijl de kinderen op Vlieland hun kampeerplek inrichtten voor het seizoen, was ik op pad met vriendin A. voor onze fotocursus en wij gingen naar IJmuiden want de regen zou in het zuiden en oosten vallen. Maar zodra wij de eerste foto’s maakten vielen ook de eerste druppels en dat is niet goed voor de camera. Dus dan maar eerst warme chocolade met appeltaart. Maar het bleef motteren en omdat wij stoere vrouwen zijn met een opdracht gingen we toch aan de gang. Iedere keer vinden we het boeiend om de Hoogovens met al die rook te fotograferen. Maar ook hijskranen, boorplatformen en een prachtige lelijke cementfabriek. Gelukkig werd ons volhouden beloond met het stoppen van de regen. Na het genieten van het maken van de foto’s komt het nagenieten thuis achter de computer. Kleuren ophalen indien nodig, lelijke stukken wegknippen indien gewenst, wat verscherpen of juist niet, net als in de donkere kamer maar dan makkelijker. Met mijn nieuwe kleine camera kan ik leuke dingen doen die ik ook uitprobeerde en zo was het weer een leerzaam ochtendje.

En vanmorgen in de zon staan kijken naar schoonzoon R. die aan het voetballen was. Daarvoor en daarna gezellig bij zijn ouders geweest en zo werd ook onze zondag een mooie dag. Behalve dat Feyenoord verloor van Ajax.

schoonmaak

MIJN MOEDER HOUDT SCHOONMAAK

Stof danst van bril tot bril
als ik haar vraag waarom.
‘dat moet nu eenmaal’, zegt ze,
haar hand om de fles Jif,
de veelbeproefde slagorde
van haar kootjes gereed.

Lammetjesgeblaat, merelgefluit,
kat op het dak; oude mannen
keuvelend op een bank in het park,
mattekloppers, kleedjeskloppers,
de duizelingwekkende caroussel
die ze zingt terwijl ze sopt.

Ieder jaar weer kwaad.
Welke natuur laat zich zo ringeloren,
welke knop barst gehoorzaam
groen open zodra zij een doek
om haar hoofd knoopt.

Vera Vlieger

Heerlijk dit gedicht zitten lezen op het balkon na een gezellige thee met een medebewoonster van onze flat. Stof kan wel even wachten, te mooi weer.

« Previous EntriesVerder kijken »