kraam

Gebeurtenissen om je heen bepalen soms je blik op wat je leest en ziet. Zo viel mijn oog op het woord ‘kraamvrouw’ en dat is niet toevallig want de dochter van een vriendin is net bevallen van een dochter, dus bleef ik bij het woord hangen.
Een kraamvrouw kan een vrouw op de markt zijn die achter een kraam staat, en je had vroeger een marktkramer. Soms kramen we onzin uit, als het maar in onze kraam te pas komt.

Maar daar denk ik nu niet aan als ik het woord lees, ik denk aan een vrouw die net bevallen is.
Wat is een kraam? Een ruimte afgezet met doeken, maar hoe past dat bij een geboorte?
In vroeger tijden werd het deel van de kamer waar de zwangere vrouw te bed lag tijdens de bevalling afgezet met kamerschermen. Dat noemde men een ‘kraam’. Zo kwam het woord kramen bij de bevalling terecht.

Tegenwoordig gaat iemand uit kramen: zij/hij gaat helpen bij en na de bevalling. Maar we gaan nog altijd op kraamvisite, er kunnen kraamtranen vloeien en de kraamheer gaat rond met beschuit met muisjes. En er komt van oma en opa een kraammand met kraamcadeau’s en daar zit dan vast een knuffel in. Dit was de knuffel van onze kinderen.

verandering

Ooit fotografeerde ik op een tentoonstelling een klein stukje van een groot papieren kunstwerk. Ik viel op de schaduwen. Vanmiddag kwam ik de foto weer tegen en dacht: hoe zou hij zijn als ik er nog een stuk uit neem? En als ik de foto zwart-wit maak? en dan omdraai? En toen had ik opeens een soort tekening van een oude zonnebloem. Althans, dat zie ik erin.

podcast

Er zijn van die dagen dat je geen zin hebt om te lezen, wat in huis te doen, naar buiten te gaan. Dat had ik pas en dan is het heerlijk om naar een podcast te luisteren. Dankzij mijn dochters heb ik dat ontdekt en zij geven mij geregeld tips en nu ik erop let, kan ik dat ook aan hen doen.
Zo kreeg ik van onze oudste de tip: luister eens naar de zeven afleveringen van ‘De plantage van onze voorouders’. Dat heb ik gedaan en het was meer dan de moeite waard. Wat me nog erg bij staat is dat een jonge Surinaamse vrouw zegt:’ het n-woord kan ik niet uitspreken.’ Waarop de blanke Nederlandse vrouw zegt:’ waarom niet?’ En precies weet ik het niet meer maar het komt hier op neer dat ze zegt: ‘als je ‘neger’ zegt dan voelt het of ik nergens thuis hoor. Ken jij negerland? Je bent dan nergens geworteld, je telt niet mee’.

Dat heeft me aan het denken gezet en liet me niet los. Aanrader deze serie.

En ik ontdekte de volgende podcast en daar hebben we alle drie super van genoten en we kijken uit naar de volgende uitzending: ‘Groene oren’. Interviews met planten, dieren en bloemen uit de Nederlandse natuur. De eerste aflevering gaat over de nachtzwaluw. En Daniël de nachtzwaluw wordt geïnterviewd. Dit is voor volwassenen maar ook voor kinderen geweldig.
Het is in samenwerking met Natuurmonumenten. Ook een aanrader.
Apps downloaden op de i-pad of telefoon. Techniek kan ook heel verrijkend zijn, dat blijkt maar weer.

wat de doek zegt

Lang geleden maakte ik een serie gedichten over vrouwen die wachten op de terugkeer van hun man. Steeds spreekt iets uit haar omgeving haar aan. Weer iets later maakte ik er tekeningen bij. Dit was de eerste.

wat de doek zegt

te lang alleen
lost de warmte in je op
sla me rond
en ik omgloei je
met zijn verlangen
streel je zoute wangen
als je wacht loopt
op de laatste rots in zee

marisca

Misschien koos ik dit gedicht wel omdat ik Ton een paar dagen heb moeten missen omdat hij in het ziekenhuis lag. Maar nu is hij gelukkig weer thuis en kan hij hier verder opknappen.

elfjes rondeel

Een elfje is een dichtvorm en een rondeel ook. In onderstaand rondeel peins ik over het elfje.

een elfje, elf woorden

klinkt als een sprookje

het gaat over echte dingen

een elfje, elf woorden

ideeën die in jezelf leven

niets zweverigs aan

klinkt als een sprookje

een elfje, elf woorden

spreuk

Heerlijke spreuk.

de nabijheid van woorden

Het is vreemd, maar ik houd er zo van om zinnen, brokstukken enz., die me zeer treffen, over te schrijven; ik ben dan a.h.w. in de lichamelijke nabijheid van die woorden, het is alsof ik ze streel met m’n vulpen, al klinkt dat ietwat plat.

Etty Hillesum.

Wat een apart beeld: woorden strelen met je vulpen. Ook ik houd van brokstukken tekst, van stukjes zin die me treffen en schrijf die dan over. Soms met vulpen, soms met balpen, maar het liefst met vulpen. Dat glijdt lekker over het papier. Ook dat is een soort strelen. Ik vind het niet plat klinken: ‘de lichamelijke nabijheid van die woorden’, juist niet eigenlijk. Door het zo te zeggen voel je het als het ware zelf ook. Want woorden die je iets doen en die je opschrijft komen tot je, zijn je nabij.

Zo schreef ik ooit de volgende zin van Anselm Grün over: ‘Iedereen kan een licht worden in de duisternis van een ander’.

Als ik dit lees en daarna overschrijf zie ik het voor me: een mens die licht uitstraalt in een donkere omgeving. En die mens kan iedereen zijn, als hij/zij maar wil en er oog voor heeft. Daarbij is het ook belangrijk dat je hebt ervaren wat het betekent als een ander voor jou een licht is geweest in een donkere tijd. Pas als je iets zelf hebt ervaren kun je begrijpen wat het ook voor een ander zou kunnen betekenen.

Maar zelfs zonder dat iemand aanwezig is kan hij/zij door geschreven woorden een lichtpuntje of zelfs een vuurtoren zijn voor degene die de woorden leest en ze laat binnenkomen. Dan zijn woorden nabij, kun je bijna voelen wat de schepper van de woorden je wil zeggen, je wil laten voelen.

Daarom is het zo belangrijk dat er schrijvers, denkers, filosofen zijn en dat er nog steeds boeken en kranten gedrukt worden. Dat er overal bibliotheken en boekwinkels zijn waar niet de staat bepaalt wat er te lezen valt maar dat ieder vrij mag kiezen wat te schrijven en wat te lezen. Dan pas kunnen wij ons als mens verder ontplooien want hoe meer je van een ander weet, hoe beter je de ander kunt begrijpen. En de ander kunnen begrijpen betekent dat je de ander niet haat, niet op neerkijkt, maar ziet als medemens. Alleen zo kan er vrede blijven in de wereld.

goed nieuws

In tijden van slecht nieuws is goed nieuws meer dan welkom. Zo vieren we vandaag Ton zijn 81e verjaardag. Al komt er geen visite, is er geen feest, toch vieren we dat hij 81 is geworden. De wonderen zijn inderdaad de wereld nog niet uit.


De afgelopen week stond voor ons in het teken van het nieuwe boek van onze dochter Annemarie: De Berries, deel 2. De feestelijke overhandiging van het eerste boek op haar hockeyclub HBS was slechts voor een paar mensen toegankelijk. Natuurlijk voor de schrijfster, maar ook voor Wim Kieft als voetballer en zijn dochter als hockeyster bij HBS die het eerste boek kregen. En enkele clubgenootjes deden mee aan het toch feestelijk gebeuren. In de week erna werden er al veel boeken verkocht die Annemarie persoonlijk langs ging brengen (mits in de regio Haarlem). Overal blije kinderkoppies met het boek trots in de hand. En niet alleen hockeymeisjes, maar ook hockey- en voetbaljongens. Dus heb je een (klein)kind in de leeftijd van 8-12 jaar: koop het boek, en lees het zelf ook want als volwassene geniet je er ook van.

En deze week hoorden we ook dat ‘Ik wil een leeuw’ zijn derde druk in Turkije krijgt. Dus heb je een (klein)kind in de voorleesfase of net kunnen lezen fase: koop dit prachtige boek.

tijdens en na

voortekens

er ging een rilling door de aarde
zacht trok de zee zich terug

met één machtige sprong
haalde de zondvloed het leven in

te laat de reddende hand

een toekomst wacht
opgebouwd uit wrakhout

marisca

Aan dit gedicht, dat ik in 2004 maakte, moest ik denken nadat ik vanochtend weer in de weer ben geweest met was en strijkbout. Op de computer maakte ik een negatief van het werk, draaide het om en opeens zag er er een landschap in tijdens en na de tsunami. Zo komen heden en verleden bijeen op een regenachtige zaterdagmorgen.

anders

Kruip eens in een bloem met je fototoestel en je komt in een andere wereld terecht. (klik op de foto om hem vergroot te zien)

« Previous EntriesVerder kijken »