leugens

Op 18 maart schreef ik over onderstaande spreuk:

Als je de waarheid vertelt hoef je niets te onthouden.
‘Al gaat de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel’. Vroeger zei ik tegen de kinderen dat leugens altijd een keer uitkomen. Zelf kan ik niet liegen, bij het idee dat iemand dat zou kunnen denken krijg ik al een kleur.

Een leugentje om bestwil om een ander niet te kwetsen, dat kan ik wel en doe ik ook af en toe.
Maar bijvoorbeeld politici, die kunnen de boel zo verdraaien dat je niet kunt bewijzen dat ze liegen maar je voelt aan alle kanten dat het niet klopt.

Zo blij dat de leugens van Trump niet meer te zien en te horen zijn op de televisie. Hij bewijst dat er vele soorten waarheid zijn, maar niet elke waarheid verdient het zo genoemd te worden.

Tot zover mijn tekst van 18 maart.

En toen werd het 1 april en moesten we de leugens en het gedraai van politici, met name Mark Rutte aanhoren. En het schaamrood komt je als burger van dit land toch op de kaken. Maar niet bij Rutte, hij zegt weer sorry en gaat verder. Maar minder vrolijk dan weleer hoop ik. Maar als burger kom je niet zo makkelijk weg als je de waarheid niet hebt gezegd. Daar kunnen heel wat mensen over meepraten. Dieptriest is dit eigenlijk.

nog meer lente

Dat lichtgroene blad aan de bomen en struiken, dat geeft de lente iets zachts, alsof je het wilt strelen. Doe ik dan ook wel eens, vooral het randje van nieuw beukenblad, dat is zo aaibaar. Die zachte haartjes aan de rand, daar wil je je wang wel even tegenaan leggen. En die zich uitstrekkende kastanjebladeren waar de zon doorheen schijnt als je omhoog kijkt, dat is wonderlijk mooi. We zijn geneigd naar beneden of op ooghoogte te kijken, maar wat een ander beeld van de omgeving krijgen we als we eens vaker omhoog kijken. Bomen worden kathedralen van groen.

scholekster

Natuurlijk, de bollen, de zich ontplooiende blaadjes, de beginnende bloesem, het kondigt allemaal de lente aan. Maar voor mij begint de lente al jaren als ik de eerste roep van de scholekster hoor. Soms aan het eind van de nacht maar vandaag hoorde ik hem niet alleen, maar zag ik ook mijn aankondiger van de lente. Hij cirkelde luid ‘tepiet, tepiet’ roepend rond de flats en ging toen, net als vorig jaar op het platte dak van de flat aan de overkant staan. Benieuwd of hij daar ook een nest maakt. Veilig voor katten, vossen en andere rovers. Ik ga het in de gaten houden. Maar voor mij is vandaag dus de lente begonnen.

lente en herfst

Afgelopen week schreef ik naar aanleiding van deze mooie spreuk:

‘Uit de dromen van de lente wordt in de herfst jam gemaakt.’
Peter Bamm

Wat een positieve gedachte is dit. Dromen in de lente is vol verwachting zijn, uitkijken naar de toekomst maar ook genieten van het nu.Eerst moeten er bloemen zijn, kleur, geur, verleiding: het lentefeest. Zo zou de jeugd van ieder kind moeten zijn. En dat feest van de jeugd is de bron voor later. Het is investeren in jezelf, het goede opslaan en jezelf uitbouwen, als een bloem die transformeert tot vrucht waarin al het goede ligt opgeslagen.
Het tere van de lentebloesen wordt een stevige vrucht met zaden in zich die weer verspreid gaan worden.

Maar de vruchten geven ons ook in de herfst van ons leven de tijd om te genieten van wat het leven ons gegeven heeft: jam.
Het is de beloning van investeren in jezelf, jezelf ontplooien. En bij het rijpen van de jaren wordt de vrucht zachter, dieper van kleur en steeds beter eetbaar.
Al die mooie herinneringen, gevoelens, geven een zoete troost om de komende winter aan te kunnen.

vederlicht

Soms ligt iets zwaar als een kei op je maag, andere keer voel je je vederlicht. Onlangs fotografeerde ik een penseel van vriendin A. die gemaakt was van fijne veertjes. Ik maakte er wat foto’s van en met een van die foto’s speelde ik wat op de computer. Zo kom je ook aan je creatieve onderwerpen zonder ver weg te gaan. Maar wat heb ik zin in een treinreisje naar een andere stad en daar naar een museum gaan. Voorlopig is het nog dicht bij huis blijven en in huis de bezigheden zoeken. Benieuwd wanneer ik aan de beurt ben voor vaccinatie.

weer thuis

Ton is weer thuis. Het was dit keer een andere bacterie, gelukkig maar, een trage bacterie zelfs, die goed bestreden kan worden met een pillenkuur thuis.
Dus geen heen en weer gang naar het ziekenhuis maar gezellig samen aan tafel de krant lezen of tv kijken. Zo simpel kan geluk soms zijn.

weer

Gisteren was er overdag niets aan de hand, gewoon gezellig. Begin van de avond voelde Ton zich wat minder en tegen middernacht belde ik de dokter. Gevolg: ambulance en weer naar het ziekenhuis met een bloedvergiftiging. Gelukkig was hij niet zo ziek als de vorige keer maar voor mij genoeg reden tot zorg. Rond kwart voor vijf vanochtend ging hij naar het verpleegdeel naar zijn inmiddels bekende eenpersoonskamer. En ik kon naar huis, niet om goed bij te slapen want al vroeg zou de hulp komen. En net als de vorige keren was ik nog gespannen en moe en belde hij in de ochtend zelf op of ik wat spullen mee wilde nemen. Het is toch ongelooflijk, elke keer weer. Nu afwachten welke bacterie het is en dan wordt er een behandelplan gemaakt. Maar hij maakt weer grapjes, leest de krant en gaat vanavond voetbal kijken. Ik zal een stukje meekijken als ik dan weer op bezoek ben. Maar nu even weer bijkomen.

puntenslijpsel

Gisteren mijn kleurpotloden zitten slijpen en dat slijpsel kwam op een wit vel papier terecht. Opeens zag ik hoe mooi dat daar lag, dus op de foto. Foto de computer in en daar twee foto’s over elkaar gedaan en er een negatief van gemaakt ¬†en toen ontstond dit. Nee, ik verveel me nog steeds niet.

knikkeren

Wat heb ik dat vroeger veel gedaan, knikkeren op straat en ook wel in huis. Die spanning: verlies ik mijn mooiste knikker of win ik juist? Van de week zag ik in het atelier van A. een bakje knikkers en nu ging ik er op een andere manier mee spelen. Nu de spanning van: wordt het een boeiende foto? Met deze twee ben ik in ieder geval blij.

verandering

Eens nam ik een aanspoelsel van het strand mee, vol zeepokken. Vanochtend legde ik dat op een etsplaat van vriendin A. en maakte er een foto van.
Daarna ging ik er thuis wat mee spelen op de computer en zo ontstond er een ruimtewezen. Althans, dat zie ik er in. Zo kom ik de coronatijd wel door want er wachten nog veel foto’s op een bewerking.

« Previous EntriesVerder kijken »