ondersteboven

Weer zo’n leuke opdracht van museum het LAM uit Lisse: zet eens wat dingen in je huis ondersteboven en kijk hoe het verandert. Ik heb allerlei dingen op zijn kop gezet maar omgekeerde glazen stapelen vond ik het leukst. Steeds foto’s gemaakt en uiteindelijk was het genoeg. En dan komt het spelen op de computer met die foto’s. Tot je ook daar weer mee klaar bent. Dit vind ik mijn beste. Klik op de foto om hem vergroot te zien.

snijd eens door

Gisteren vroeg het LAM of we fruit op allerlei manieren wilden doorsnijden en dat creatief vastleggen. Ik sneed een wat oudere mandarijn door en zette de stukjes op de foto.

te laat

HERINNERING

Vader, wij hebben nooit gesproken
over het leven met elkaar,
gij had het uwe, ik het mijne
en beiden wisten wij, ‘t is zwaar
te leven met een weerloos hart…
Zo hadden bêi we ons toegesloten
en gingen zwijgend naast elkaar:
ik heb den weg niet kunnen vinden,
al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde
en voor geen levende bereikbaar land,
nu breekt mijn vuist eerst hunkrend open
en zoekt vergeefs uw trouwe hand.

Roel Houwink

Dit gedicht trof mij vanochtend. Ook ik ben te laat geweest met het praten met mijn vader. Wist ook dat hij altijd voor me klaar stond maar echt met elkaar gesproken over onze dromen, verwachtingen, teleurstellingen dat hebben we niet. Dat voelt als een gemis. En dan denk ik aan al die oude mensen die nu eenzaam opgesloten zitten in hun kamer, hoe graag zouden die niet nog eens een echt intiem gesprek willen hebben met hun kinderen? Of hun kinderen met hen? Hopelijk lukt het ze nog op tijd.

muziek

Vanaf de eerste keer dat ik het bloemenduet uit Lakmé hoorde was ik ontroerd, kreeg er kippenvel van.

De zachte muziek aan het begin, de vrouwenstem die zich erin voegt, dan de iets donkerder vrouwenstem die het overneemt. Maar als ze samen gaan zingen dan schiet ik elke keer weer vol, vooral bij dat zachte ‘ensemble’.

Het lied staat op mijn lijstje voor mijn begrafenis. Misschien dringt er nog iets van door tot mijn ziel en neem ik die mooie klanken nog mee.

Ik keek en luisterde op youtube en zag de ondertiteling, weliswaar in het Frans dus het meeste ontgaat me, maar ik wil helemaal niet weten waar het over gaat, ik wil mijn eigen beelden erbij hebben.

Ik hoor door de muziek een zacht beekje murmelen, twee mensen die van elkaar houden en samen willen blijven maar helaas, dat kan niet. Wat overblijft is dit samenzijn in deze prachtige bloementuin als herinnering.

En dan zwellen hun stemmen weer op, voel je het verdriet van het afscheid moeten nemen. En heel zacht klinken de stemmen, liefkozend ten einde met hun ‘ensemble’.

Ik kan dit lied keer op keer achtereen horen en het blijft me raken.

Heel anders dan ‘Island in the stream’ van Dolly Parton en Kenny Rodgers. Maar dat kan ik ook keer op keer horen en dan lekker hard meezingen. Heel anders, maar ook heel lekker.

muurbloem

Vanochtend had ik een fotofietstocht door Haarlem, op zoek naar mooie, aparte details in oude muren. Daar kwam ik deze muurbloem tegen. Een zaadje is vorig jaar in een kleine opening in de muur gevallen en blijkbaar was er een goede voedingsbodem want nu groeide er een fiere papaver uit de muur. Wat een cadeautje voor degenen die de tijd nemen om eens rond te kijken.

gevonden

Op 2 mei schreef ik over gevonden voorwerpen op straat en wat vond ik toen ik uit de auto stapte? Een platgereden colablikje dat er waarschijnlijk al een tijd lag want het was roestig. Dat maakte het mooier, dus mee naar huis en op de foto. Hij kan ook in het mapje: onverwachte gezichten.

vlaggen

Gisteren indrukwekkende programma’s op tv over de oorlog en de bevrijding. Ik ben geen koningshuisfan maar nam gisteren mijn hoed af voor onze koning. Wat een indrukwekkende toespraak. En hingen gisteren de vlaggen halfstok, nu mogen ze weer vier van bovenaf rondvlaggen. Ook iets dat vrijheid betekent: de driekleur laten wapperen zonder angst opgepakt te worden.

Ik maakte onlangs mijn eigen vlag en laat die nu wapperen.

4 mei

EEN FOTO

Van die razzia’s zijn foto’s 
Jonas Daniël Meijerplein,
waar de Duitse militairen 
joden
aan het treiteren zijn.

Een bange man met keurige schoenen 
lange jas en vlinderdas,
wordt over het plein gedreven
of het daar een veemarkt was.

Drie Duitse soldaten staan er
met een spottend lachje bij 
en daar kijkt een vierde Duitser, 
misschien toch beschaamd, opzij.

Stel je voor je zag die foto
van de man met vlinderdas
en je zou opeens ontdekken
dat het je eigen vader was.

Soms moet ik er ook aan denken 
hoe het die andere zoon vergaat,
die ontdekte: kijk mijn vader
is die lachende soldaat.

Willem Wilmink

En je zult dat kind maar zijn en daar mee moeten leven. Dan heb je ook levenslang.

banaanbloem

De opdracht was: laat je inspireren door een banaan. Daar ging ik eerst in het echt ermee aan de gang maar toen dat niets werd ging ik op de computer verder en toen ontstond de banaanbloem.

bewaren

Stoepjutter

Spullen houden van mij,
ze komen altijd op mijn pad
en willen met me mee.

Takken, botjes, veren,
stenen, schroeven, scherven.
Ik veeg ze af, ik poets ze op,
leg ze in mijn kamer neer
in groepjes, kleur bij kleur.

Ik spaar en luister,
elk ding heeft een verhaal.
Je hoeft maar te kijken
en je hoort het.

Mary Heylema

Altijd leuk om te lezen dat er meer mensen zijn die vindsels op straat, in het bos of op het strand niet kunnen laten liggen en er niet alleen een bijzondere vorm in zien, maar ook een verhaal. Nog leuker is dat vriendinnen dat ook hebben en je dat kunt delen. En het wordt dan nog leuker als ze je daar een gedicht over sturen. Dank Nel.

« Previous EntriesVerder kijken »