theekopjes

Vorige maand bij het schrijfcafé maakten we met een gebruikt theezakje twee afdrukken op een kaart. Toen die droog waren tekenden we er twee gezichten in en daarna bedachten we een gesprek tussen de twee figuren. Bij mij kwam het volgende op:

‘Hé, blijf van me af, weg met die hand.’
‘Rustig wijfie, ik bedoel er niks mee. Ik zag alleen een vies beestje op je trui en dacht: die haal ik er even voor je af’.
‘Ja ja, deze smoes heb ik vaker gehoord, maar ik heb jouw hand niet nodig, ik red mezelf wel’.
‘Nou, mag je tegenwoordig niet eens meer een vrouwtje helpen? Het wordt er voor ons mannen niet leuker op.’
‘Nou, het was voor ons vrouwen allang niet leuk meer, maar dat is nu voorbij. Dus wen er maar aan.’
‘Ik denk dat ik maar naar mijn vrienden ga. Bij hen mag ik wel een arm om de schouders slaan zonder dat ik kwaad wordt aangekeken.’

handen

Woensdag na het labyrint trok een van de deelneemsters deze spreuk:
Elke hand werkt genezend als hij maar met liefde uitgestoken wordt.

Naar aanleiding daarvan schreef ik:

Zo belangrijk af en toe een troostende, bemoedigende hand op je schouder.
De liefde van de ander komt zo bij je binnen.
Je voelt direct het verschil tussen een liefdevolle hand en een dwingende hand.
De eerste maakt je beter, de tweede maakt je kleiner.
Zo belangrijk zelf die liefdevolle hand te zijn waar die nodig is want liefde geven is liefde ontvangen.

handen
troostend, helend
op een schouder
liefde wordt doorgegeven en
ontvangen

labyrint

Gaat het schrijven thuis nog niet, gelukkig ging het gisteren wel voor en na het labyrintlopen. Het was de laatste keer van dit seizoen en het was prachtig weer. Het is een voorrecht met deze groep vrouwen samen te zijn. Na afloop schreef ik:

Vandaag liep ik het labyrint en ik nam het woord ‘openen’ met me mee. Ik moet me blijven openen om liefde te kunnen ontvangen en te kunnen geven. Ga ik op slot dan sluit ik teveel buiten.
Net als in het labyrint duurt een weg soms langer dan gedacht. Zijn de sporen van anderen voor mij soms een routewijzer al moet je zelf wel kiezen welk spoor je wilt volgen.
De wind streelde me, de zon warmde me, de grond droeg me en ik kwam op de plek van rust en zicht op de verte die voor me open lag. De terugweg was zwaar omdat ik het verdriet van de ander voelde en omdat lopen op zand op het moment wat moeilijk voor me is.
Maar ik bleef me openen voor mijn omgeving en voor mijn gevoelens. Terug op de fiets zag ik de duinen, het pad, de mensen en ik voelde me van binnen opener dan voor het labyrint.

Als afsluiting gingen we na afloop met elkaar lunchen. Blij ging ik naar huis, vooral omdat ik nu wist dat P. morgen naar huis mag.

reflectie

Even niets geschreven. Momenteel mindere periode in verschillende opzichten en schrijven en tekenen gaat nu niet. Wel wat spelen met foto’s. Zo maakte ik eerder een foto van de reflectie van bomen in een plas op het asfalt. Thuis had ik een doekje waaraan ik mijn verfkwasten schoonmaakte en dat lag verfrommeld op tafel. Daar maakte ik ook een foto van en toen heb ik die twee met elkaar vermengd en ik was verrast door de uitkomst.

kussentjes

Ondanks dat er de laatste tijd veel verdriet is binnen ons gezin, zijn er ook mooie momenten, zeker voor mij. En dat komt mede door de lieve mensen om mij heen. Vorige week heb ik samen met vriendin J. allerlei lapjes van overhemden van Ton zitten knippen en nu heeft zij er deze zondag drie kussentjes van gemaakt. Een voor mij en de andere twee voor M. en A. Wat is dit super lief. Ik heb ze op de foto gezet naast het petje van Ton en zijn foto. Die met de rode dwarsstreep houd ik.

En dan werd ik dit weekend ook nog verwend door mijn vriendin C. in Vught. En tot slot nog na afloop eten bij A. en R. Ik voel me een gezegend mens met al die lieve mensen om mij heen. Nu even bij gaan komen.

Schiedam

Afgelopen donderdag ging ik met vriendin N. naar Schiedam naar het Gemeentemuseum, een van mijn favoriete musea. Omdat het zo druk was in de trein zagen we elkaar pas in Schiedam. We hebben genoten van de twee tentoonstellingen die we wilden bekijken. Allereerst genoten we van het werk van Else Alfelt. Zo bijzonder was de meditatiezaal met haar werk. Stil voor een grote wand doeken van haar even mediteren of voor een enkel schilderij. Tijdens de lunch daarna hebben we zitten tekenen en schrijven naar aanleiding van haar werk. Daarna vol bewondering rondgelopen door de tentoonstelling van het werk van Airich’ Afroturistic Visions’. wat ene heerlijke dag was dit. Terug konden we wel bij elkaar in de trein zitten en nagenieten. Wat een cadeau weer deze dag.

witte kerk

Nadat we vanochtend hebben geschreven in een bovenzaal van de Witte Kerk in Noordwijkerhout, gingen we na afloop de kerk beneden in om de prachtige bloemsierkunst te bewonderen. Alles in twee dagen tijd opgezet door veertig vrijwilligers. Geweldig.

Je waant je, als je inzoomt, in een bollenveld, in een bloembed, in het hart van Noordwijkerhout en op de klomp het beeld van de Witte Kerk.

thee

Vanochtend weer een heerlijke ochtend in het schrijfcafé in Noordwijkerhout van Nel gehad. En het thema vandaag was ‘thee’. En wat een veelzijdige en inspirerende opdrachten kregen we weer. Een was bijvoorbeeld om een beginzin van een gedicht van Levi Weemoedt af te maken met een eigen gedicht. De titel en de eerste regel zijn van Weemoedt en de rest van mij, maar denk niet dat het autobiografisch is hoor:

Liefde is…

Ach! Hoeveel kopjes trok ik van dit zakje thee?

En hoeveel slokjes slikte ik?
Ik slikte eigenlijk teveel
van thee, van vrienden en familie

Altijd mezelf een slap aftreksel gevonden
naast mijn stoere vrienden

Niet te warm, niet te koud, gewoon te lauw
net als dit slappe zakje thee.

testen

Vanochtend weer genoten van een mooie uitzending in De Verwondering en ik moest opeens denken aan een sneeuwbalgedicht dat ik onlangs heb gemaakt en dat wel hierbij past. In een sneeuwbalgedicht, dat uit tien regels bestaat, komt er elke regel een woord meer bij. Mijn gedicht ging over:

testen

testen
is uitproberen
wat fijn is
en wat juist niet
dat kan op vele manieren
met allerlei delen van je lijf
zoeken naar wat goed is voor jou
dat begint al als je heel jong bent
en het is goed dat steeds te blijven doen
en er zo uiteindelijk achter komen wat bij je past


testen

50 jaar

Vandaag is het 50 jaar geleden dat onze oudste werd geboren in de Mariastichting in Haarlem. Wat waren we blij met haar en wat was ze mooi. En dat is nooit veranderd. We bleven blij met haar en trots op haar en nog altijd is ze mooi. Ton en ik zongen altijd voor haar (en ook voor onze jongste) als ze net wakker was: ‘lang zal ze leven’. En toen ze het huis uitging, zongen we het door de telefoon ’s morgen als we wakker werden. En nu moest ik alleen zingen en dacht: als dat maar goed gaat. Maar het ging goed. Straks ga ik het even delen met Ton. Even een kleine terugblik van dat eerste jaar.

Ik ben blij dat mijn schoonvader op de eerste foto goed te zien is en mijn moeder en dat mijn vader op de laatste foto er leuk op staat. Jammer dat hij maar vier jaar van haar kon genieten. Maar gelukkig hebben we de foto nog.

« Previous EntriesVerder kijken »