niertjesdag

Het is vandaag alweer de 13e keer dat we niertjesdag vieren. Hoewel, de eerste twee jaar hebben we dat niet gevierd. De eerste keer lagen we allebei nog in het ziekenhuis na de niertransplantatie, de tweede keer kon Ton nog niet eten en ging het nog niet goed dus vierden we het nog niet. Maar in de jaren daarna stonden we er steeds weer bij stil dat mijn nier het zo goed doet bij Ton. Hij zorgt er dan ook goed voor. Vanochtend een stukje gelopen en daarna op een terras koffie met lekkers. (de foto is een andere keer elders gemaakt). En vanavond gaan we samen uit eten om het nogmaals te vieren. We zijn dankbaar dat we het nog steeds kunnen vieren. Dat er nog vele niertjesdagen mogen volgen.

bliksembezoek

klik op de afbeelding om hem vergroot te zien.

inspiratiewoorden

Zonder inspiratie komt er niets op papier. Dus als ik even geen directe inspiratie heb, probeer ik het via een omweg. Dat kan bijvoorbeeld door uitgeknipte woorden bijeen te leggen, daar enkele uit te kiezen, die te groeperen en dan begint het meestal al te stromen. Het kan één woord zijn of een combinatie van woorden. En dan ga ik over iets schrijven dat ik vooraf niet had kunnen bedenken. Zo koos ik vanochtend bovenstaande woorden uit een hele stapel. Morgen zou ik misschien hele andere hebben gekozen, maar hier moet ik het vandaag mee doen.

Direct toen ik het woord ‘oma’ zag moest ik aan de moeder van mijn moeder denken die ik helaas niet heb leren kennen maar waar ik erg op schijn te lijken. Wat zou het bijzonder zijn als ik haar één dag mee zou kunnen maken. Terwijl ik dat schrijf bedenk ik me dat ik nu tien jaar ouder ben dan zij is geworden. Dus dan ben ik ouder dan mijn oma en voelt zij dan nog als mijn oma?

Ik denk van wel. Met een precies pennetje zal ik haar belevenissen als jong meisje, als getrouwde en gescheiden vrouw met vier jonge dochters rond 1920 beschrijven. Met een pen met gevoel zal ik de tijd beschrijven als zij vertelt hoe zij mijn opa heeft leren kennen, over de geboorte van mijn moeder, het kamperen dat zij samen deden, haar dromen en verwachtingen en teleurstellingen in het leven.

Ik zal haar vertellen over het leven van mijn moeder na de dood van mijn oma, over haar kleinkinderen en achterkleinkinderen.

En ik zal haar op de foto zetten, samen met haar nog levende familie. Eén dag samenzijn met de oma die ik alleen uit verhalen kende. Ik kan geen betere inspiratiebron bedenken.

boeksel lentekleed

lentekleed

de lentewind spreidt een gele stuifmeelwolk
over zacht wiegende wilgenstruiken
vol dikbuikige katjes
insecten vliegen zoemend aan
op jacht naar honing en stuifmeel

bijen dringen met hun tong
tot in het binnenste
van de kleine bloempjes
hun hele lijf wordt overpoederd
met fijne geel meel


wij liggen stil naast de wilg
rondom gonst het
van af en aan vliegende insecten
de wind zwelt aan
bedekt ons met haar lentekleed

marisca

Heerlijk, weer een boeksel gemaakt met gedicht erbij. Het begint weer te stromen.

mislukte date

Vanochtend liep ik langs het water en hoorde een soort gebrom. Ik keek achterom en zag twee futen tegenover elkaar op het water drijven. Het leek of daar het geluid vandaan kwam. Ik bleef even staan kijken en zag dat de ene fuut iets opdook en het aan de andere fuut wilde geven. Ik nam aan dat de schenker de man was en de ontvanger de vrouw. Maar zij wilde geen ontvanger zijn en bleef stoicijns voor zich uitkijken. Weer probeerde hij, het leek me een klein visje, aan haar te geven maar ze reageerde totaal niet. Na de derde keer gaf hij het op, dook onder water en kwam een stuk verder boven. Deze dat had hem niet gebracht waar hij op hoopte. En zij? Zij dobberde voort.

klein en groot

Enige tijd geleden schreef ik naar aanleiding van deze tekst:

‘Ik ben zo klein’, zei de mol.
‘Ja’, zei de jongen, ‘ maar je maakt een groot verschil.’

Deze tekst staat in het prachtige boek:


Ik schreef:
Het kleine kan groot zijn en het grote klein. Het zit hem niet in de grootte maar in de inhoud, de betekenis. Een klein veertje, zacht en wit kan ontroeren en een enorme grote veer wordt bekeken en mogelijk zonder veel gevoel weer weggegooid. Maar, het is belangrijk dit niet voetstoots bij alles aan te nemen want in het grote kan ook iets moois schuilen al moet je er misschien naar zoeken. En in iets kleins kan ook iets vernietigend schuilen, denk maar aan het coronavirus. Zo klein, onzichtbaar voor het blote oog maar met mogelijk zeer pijnlijke gevolgen. Dus eigenlijk staat niets vast maar moeten we iedere keer alles op zijn eigen waarde schatten. Dat is niet altjd makkelijk want we laten ons zo vaak beïnvloeden door de meningen van anderen die we gehoord of gelezen hebben. Maar door eerlijk te zijn en alles op zijn eigen waarde te schatten kunnen wij het kleine groot maken, ervan genieten, de waarde ervan zien zonder het grote uit te sluiten. Het is ook belangrijk om degenen die denken dat ze te klein, te onbeduidend zijn te sterken in hun zelfvertrouwen, hun kracht en talenten te ontdekken en helpen die te ontwikkelen. Dat is het mooie van het onderwijs, als het goed gegeven wordt. Kinderen te helpen zich te ontwikkelen tot zelfdenkende en ruimdenkende mensen. Precies wat bij de opvoeding thuis ook zou moeten.

schrijven

Donderdag weer met vriendinnen een uurtje zitten schrijven. Een van de opdrachten was: zet drie willekeurige cirkeltjes in een tekst, kies daar één woord uit, onderstreep dat.
Beschrijf nu een plek waar je heen zou willen gaan om vrij en ontspannen te kunnen schrijven. Gebruik in je tekst de onderstreepte woorden. Mijn woorden waren: glimlach -park- bewegen.

Als ik een dag zou mogen schrijven zou ik graag in Thijsses Hof willen zitten. Met mooi weer buiten in het heemparkje, onder de bomen in de schaduw of in de zon bij de vijver. Ik luister naar de vogels zonder me druk te maken over hoe ze heten. Met een glimlach op mijn gezicht schrijf ik een gedicht over de libelles die zo elegant bewegen boven het water of die, zonder schaamte, vlak voor mijn ogen paren in de open lucht. Wat een vrijheid is dat.
Bij slecht weer ga ik in het huisje zitten waar ik vroeger les gaf. Nostalgische gevoelens komen in de tekst terecht die ik, al schrijvend en kijkend naar buiten, opschrijf. Ja, steeds even zitten, schrijven, stukje lopen.
Nu ik zo stil heb gestaan waar ik lekker denk te kunnen schrijven, ga ik binnenkort weer een keer naar Thijsses Hof. Pen, papier en fototoestel mee. Ik krijg er nu al zin in.

geestelijke platvoet

een mens zonder fantasie is een geestelijke platvoet
kijken, ontdekken en gaan fantaseren is plezier
zo maar, nieuwe dieren ontdekken in het zand
een mens zonder fantasie is een geestelijke platvoet
twee vlekken op de muur trekken mijn aandacht
een heerlijke roddel op de maandagochtend
kijken, ontdekken en gaan fantaseren is plezier
een mens zonder fantasie is een geestelijke platvoet
in een platgetrapt plastic zakje een vogel zien
een gezicht ontdekken in de knoest van een boom
een mens zonder fantasie is een geestelijke platvoet
een woord kan honderden woorden oproepen, een verhaal ontstaat
in een platgetrapt plastic zakje een vogel zien
een mens zonder fantasie is een geestelijke platvoet

Dit dubbele rondeel schreef ik een maand geleden naar aanleiding van de spreuk van een mij onbekende schrijver:

‘Een mens zonder fantasie is een geestelijke platvoet’.

verwondering

klik op afbeelding om hem vergroot te zien

evenwicht

Wie een plotselinge verandering in het leven meemaakt, moet daarna opnieuw naar een evenwicht zoeken. Een balans waarbij je je weer goed voelt. Vandaag voelde ik me weer een beetje als ‘ervoor’ en ben weer creatief bezig en ben met Ton naar het dorp gewandeld, we hebben gezellig op een terras een kop koffie gedronken. Ook dat voelde als ‘ervoor’.
Deze tekening die ik een tijdje geleden maakte geeft goed dat gevoel van zoeken naar balans weer (vind ik tenminste).

« Previous EntriesVerder kijken »