Uit het gedicht ‘Vier manieren om op iemand te wachten’ van Joke van Leeuwen kies ik het beeld van iemand die al wachtend naar het raam loopt en er weer vanaf, hopend op een bekend geluid dat de komst van iemand aankondigt. Maar ‘het geluid buigt zich naar wat je wilt horen, maar het niet is.’

Je denkt een bekend fluitje te horen:’ ze komt thuis’, maar het is een ander die fluit. Je denkt autobanden op de oprit te horen: ‘hij komt thuis’, maar hij komt niet meer thuis.

In wachten zit verwachten. Je hoopt op iets of iemand. Maar in wachten zit ook teleurstelling, vergeefsheid. En toch zet je je oren open want het zou kunnen dat.

Maar net als gevoelens ons kunnen bedriegen, kunnen geluiden dat ook. Even denk je iets te herkennen, maar het blijkt niet zo te zijn. Het geluid heeft zich van je afgebogen.

Dit schreef ik gisteren in het schrijfcafe in Haarlem.