Vandaag veel voor de pc gezeten en heel veel foto’s weggegooid. Toen ik pas begon met digitale fotografie en dat allemaal op de pc kon zetten, bewaarde ik alles. Inmiddels maak ik veel betere foto’s dan jaren geleden, oefening baart nog wel geen kunst maar wel betere kwaliteit. En omdat E. even wat onthand is zocht ik wat citaten uit gedichten van Judith Herzberg voor haar en toen kwam ik onderstaand gedicht tegen. Ik heb het al vele malen gelezen en elke keer vind ik er de humor en ook het bezweren van angst in. Heel mooi.

Ouderdom

Later, als ik zwakzinnig ben
met schoothond en schrikvel
houd ik een kruik warm
tegen me aan en praat
ik met je in mijn slaap.
Als je nu kan begrijpen
wat ik dan ga bedoelen,
krakende dorre tak dat ik ben,
ga ik me niet zo afgebroken voelen
maar meer een uitgeblazen paarde-
bloem. Hoor je me dazen?
Daar gaan mijn parachuutjes al.

Judith Herzeberg

Uit: ’Doen en laten’.