Vandaag was de laatste dag dat mijn vrije reis geldig was, dus ging ik op zoek naar een bestemming. Die was snel gevonden toen ik enthousiaste verhalen hoorde over twee kunstenaressen die exposeren in het Brabants Museum in Den Bosch. En aangezien daar ook mijn vriendin C. woont en zij vandaag ook vrij was, was het dubbele pret. We hebben genoten van elkaars verhalen, van de schitterende foto’s van Femke Dekkers en de geweldige schilderijen van Lita Cabellut. En al dat kijken en erover praten maakt hongerig en dorstig, dus op naar het restaurant. Toen ik later om de rekening vroeg en mij bukte om mijn tas te pakken, voelde ik niets. Ik keek naast, onder en achter mijn stoel: niets. Ook C. zocht haar tas: ook weg. Mensen aan onze tafel begonnen te zoeken, de bediende, maar geen tassen. Misschien bij onze jassen? Maar waar zijn onze jassen? En toen daagde het opeens: we hadden alles in een kluisje gedaan. Hilariteit alom. Maar wat een schrik voel je als je denkt dat je tas weg is.

En nu is het avond en ik zit even op mijn kamer voor de pc en denk weer terug aan de foto’s die ik vandaag heb gezien en hoe die gemaakt zijn. En dan denk ik ook aan een van onze foto-opdrachten om een groepje mensen bij een bushalte uit te beelden met behulp van flesjes en vaasjes en daar dan een foto van te maken. Dat was leuk om te doen en als je wat fantasie hebt, dan zie je welke mensen elkaar aardig vinden en welke niet.