Toen ik deze bewerkte foto van mij zag dacht ik:’ vragen zijn net losse puzzelstukjes’. Iedere keer als je antwoord op een vraag krijgt wordt de puzzel meer compleet. Het stukje wordt in de puzzel geschoven en ieder antwoord maakt duidelijker naar waar je op zoek bent. Dat kan heel praktisch zijn, maar ook over levensvragen gaan of absurdistische dingen. En ik kan me ook nog voorstellen dat als je met iets intensief bezig bent, je veel vragen stelt om de achtergrond duidelijker te krijgen, je teleurgesteld kunt zijn van het ontstane beeld. Maar ook dat je denkt: ‘oh, zit het zo, nu snap ik het’. Een kwestie van doen dus, nadenken, vragen stellen, kijken of dat nieuwe vragen oproept en waarom dan wel en zoeken naar het geheel. En is de puzzel compleet, dan berg je hem op, je geeft hem weg of geniet ervan het nog eens te doen en dan te weten waar de stukjes heen leiden.