Beroepskeuze

En toen ze vroegen wat ze later wilde worden
zei ze: ‘graag invalide’ en zag zich al,
benen onbewegelijk in bruin-geruite plaid
door toegewijde man en bleke zonen
voortgeduwd, geen zegel zelf te plakken,
geen brief te schrijven, geen reis te maken.
Dan zou ze eindelijk echt vrij zijn
zo treurig kijken als ze wou, in winkels
voor haar beurt gaan, bij optochten
vooraan staan, geen mooie kleren aan
en elke avond zachtjes snikkend
zou ze zeggen: ‘heus niet om mij
maar om die last voor jou.’
En beide zonen zouden altijd
bij haar blijven, hun leven
aan haar wijden en nooit
zou haar iets overkomen,
nooit, nooit zou ze slijten.

Judith Herzberg

Dit gedicht kregen wij vanmorgen in het schrijfcafe bij Van Beinum in Haarlem. Thema was’ beroepskeuze’. Het gedicht kende ik maar las het weer met hezelfde plezier en…met hetzelfde gevoel van kwaadheid. Kwaadheid op de mensen die familie en bekenden kunnen opzadelen met schuldgevoelens omdat zij’  het zo zwaar hebben en jij, jij hebt makkelijk praten want jij hebt niet wat ik heb, voelt niet wat ik voel. Nou laat maar, ik zal het wel weer alleen oplossen’.

En dan doe je het toch terwijl je weet dat je gebruikt wordt. En dat heeft Judith Herzberg allemaal in dit gedicht gezegd met heel simpele woorden maar je rilling loopt, na de lach, over je rug.