Tijdens mijn wandeling vanmiddag in Groenendaal rook ik de beginnende herfst, zag de verkleurende bladeren en voelde de eerste gevonden kastanjes in mijn hand. Maar wat mij opviel was dat er in de vele kastanjebomen bijna geen enkele bolster hing. Waar zijn al die kastanjes? komen ze dit jaar wel? Dit heb ik nog nooit zo gezien, maar mischien is het vaker en heb ik niet goed omhoog gekeken. Maar dat doe ik bijna altijd omdat het licht zo mooi door de bladeren kan schijnen en ik heb genoeg kleine bolstertjes gezien. En als alles eruit zou zijn gewaaid met die laatste storm, dan zouden ze op de grond moeten liggen en dat was ook niet het geval. Drie kastanjes heb ik maar gezien op de grond. Vreemd.

Els stuurde een mooi septembergedicht dat goed past bij het heerlijke weer van de laatste dagen.
Remember september

Het waait hoog door de bomen
september heeft zijn zachte zon aan.
Alles goed, sust hij, alles ver, zie
mijn rozenbottels, mijn meisjes
in hoge laarzen, zware bloemen.
Het is laat, jawel, maar hoe goed.
Alsof je niet hoort het harde
knallen van kastanjes.

Marjoleine de Vos