De kunst van ruzie maken

Er waren eens twee monniken die al veertig jaar bij elkaar woonden en nog nooit ruzie hadden gehad.
Op een dag zei de ene monnik tegen de andere: “ Vind je het ook niet eens tijd worden dat we ruzie hebben, al is het maar één keer?”
“Goed”, antwoordde de andere monnik. “Laten we meteen maar beginnen. Waar zullen we eens ruzie over maken?”
“Over dit stuk brood misschien?” opperde de eerste monnik.
“Oké, laten we ruzie maken over dit brood. Hoe gaan we dat aanpakken?, vroeg de ander weer.
“Dit brood is van mij, en van mij alleen,” zei de eerste monnik.
“Oh ja? Houd het dan maar”, zei de tweede monnik.

Een verhaal uitgegeven door zintenz.nl

Dit soort korte verhalen vind ik heerlijk om te lezen en te herlezen en er wat over na te denken. In wat voor vreedzame wereld lev n deze monniken? Bestaat zo’n wereld eigenlijk wel want de verhalen over kloosters vertellen ook over afgunst, neerkijken op anderen en andere eigenschappen die wij buiten het klooster ook hebben maar waarvan je denkt dat die bij de kloosterpoort werden achter gelaten. Maar niets menselijks is hen vreemd, behalve bij deze twee. Is het misschien omdat zij afgezonderd leven en slechts met z’n tweetjes zijn? Maar dat zou juist ook weer een bron van ergernis kunnen zijn, altijd samen met dezelfde persoon bij alles wat je doet. Geen afleiding door anderen.

Totaal buiten hun belevenswereld is het maken van ruzie. Wat een vrede zal er in hen huizen en hoe lang zouden zij erover gedaan hebben om dit te bereiken? Dat vertelt het verhaal niet, maar ik denk een groot deel van hun leven. Ik heb zo te lezen nog een lange weg te gaan maar hopelijk heb ik nog even de tijd.