Op vakantie schreef ik zinnen uit gedichten over die mij roerden of die ik om zijn taal mooi vond. Ik denk dat het uit een bundel van Herman de Coninck was, maar stom genoeg heb ik dat er niet bijgezet. Het onderstaande schreef ik over omdat het zo bij mijn gevoel van dat moment paste.

dit is de tijd

om het leven niet te zijn

maar te bezitten

en langzaam uit te delen

aan de ogenblikken

……..

En omdat ik ook ’s avonds zo genoot van het bijzondere licht en de kleuren van zee en lucht, koos ik ook de volgende regels:

’s Avonds is de zee een vuurtoren hoog

maar zo breed als vergeten

…..

die laatste regel, wat mooi. Nog nooit de weidsheid van het vergeten zo benoemd gezien. Ik snap niet altijd alles wat er in gedichten staat, maar dat vind ik niet erg. Ik geniet dan van de taal of het beeld dat er in mij wordt opgeroepen.