Waarschijnlijk niet want A. heeft naadloos mijn werk overgenomen op Fluweelbloem. Ik was namelijk met Ton op vakantie. Twee weken Frankrijk en het was heerlijk. We hebben enorm geboft met het weer als ik nu lees hoe het elders in Frankrijk was en is. De eerste week zijn we op de bonnefooi gegaan via chambres d’hotes en we zijn in prachtige vergane glorie huizen geweest in Picardie, Normandie en Bretagne. De tweede week hadden we een huisje gehuurd in Bretagne, op 100 m. van de zee. Ik rook, hoorde en zag de zee vanuit het huisje ( als het raam openstond). Twee, drie keer per dag wandelde ik, natuurlijk met fototoestel, langs de zee, de rotsen, over de strandjes. En maar genieten, het in me opzuigen. Ton liep geregeld mee, maar bleef ook vaak lekker zitten puzzelen of lezen. Het was koud, maar we hadden genoeg kleren bij ons en de regen viel op de juiste momenten ( als we ergens zaten te luchen of thuis te lezen) en er waren kachels in het huisje. Toen bedacht ik dat ik die liefde voor de zee waarschijnlijk heb van de vader van mijn moeder; hij was zeeman op de wilde vaart. Zijn zeebenen heb ik niet want ik word al misselijk als ik op de pont stap ( bij wijze van ). Jammer dat ik hem nooit heb leren kennen, ik denk dat ik hem een geweldige opa had gevonden. En dan nu de foto’s op de computer bekijken, soms wat bewerken en er weer een boek van maken. Morgen zal ik wel alvast iets laten zien van onze eerste week. Kun je meegenieten zonder op reis te hoeven.