Dit vind ik een heel leuk stuk om door te geven. Daarom neem ik het letterlijk over, met dank aan de schrijver op www.technopolis.be.

Er zijn verschillende kleuren mensen: witte, rode, gele, bruine. Maar waarom precies die kleuren? Waarom zijn er bijvoorbeeld geen groenachtige of blauwachtige mensen?

Heeft u eigenlijk al eens een rode of gele medemens van dichtbij bekeken? Zo ja, kunt u dan echt volhouden dat ze rood of geel zijn? Chinezen en Amerikaanse Indianen zijn allebei bruin, in verschillende tinten. En de meeste ‘zwarten’ trouwens ook. Om van de ‘witte’ mensen nog maar te zwijgen, zeker als ze net terugkomen van vakantie.

Als je eerlijk bent, moet je toegeven dat mensen in een oneindige variatie van ‘kleuren’ bestaan, van heel bleek tot heel donker. Al is ‘kleuren’ een overdreven term, het gaat eerder over tinten van bruin. Van bijna wit tot bijna zwart. ‘Echte’ kleuren, zoals groen en blauw, zijn er niet bij. Rood en geel evenmin.
Dat gedoe over ‘roodhuiden’ en ‘gelen’ is een erfenis uit onze geschiedenis. Uit de tijd toen wij Europeanen nog schaamteloos landen ‘ontdekten’, rustig negerend dat die al duizenden jaren ontdekt waren door de mensen die er woonden. Tot een eind in de twintigste eeuw was het vanzelfsprekend dat er slechts één beschaving was, de Europese, en dat het onze plicht was die uit te dragen naar de primitieve wilden. Beschavingswerk was per definitie goed, we waren tenslotte bezig met het verheffen van onze medemens. Dat zoiets leidde tot absurde situaties zoals Congolezen die op school lessen opdreunden over “onze voorouders, de Galliërs”, zagen we niet eens.

Uit die tijd komt het denken in rassen. Als er een ‘wij’ en een ‘zij’ is, moeten die herkenbaar zijn. Dus waren wij blank en alle Afrikanen zwart, ook al zijn de Zuid-Europeanen op zijn minst even donker als de Noord-Afrikanen. Blank en zwart waren dan ook geen aanduidingen van huidskleur, wel van Europeaan en niet-Europeaan. De inwoners van Amerika waren getaand bruin, pakweg de kleur van een boer uit de Provence. Maar uiteraard kónden ze geen Europese huidskleur hebben. De veroveraars noemden hen dan maar rood. En de Aziaten werden geel. Kleuren die van geen kanten klopten, maar zoals gezegd, het ging niet om de kleur, maar om de afkomst.

De oorspronkelijke kleur van de mens is heel donkerbruin. In de huid van onze voorouders van twee miljoen jaar geleden zat een zwartbruin pigment, melanine, dat hen hielp om zich te beschermen tegen de schadelijke UV-stralen van de zon. Gezien onze voorouders in Afrika leefden, was dat wel nuttig. Later ontstond phaeomelanine, een eerder roodbruin pigment. Daarvan zijn er intussen een vijftal versies, allemaal met een ander ‘foutje’ in het gen. Die foutjes zouden in Afrika meteen afgestraft geweest zijn met huidkanker, maar in de minder zonnige gebieden die de mens langzaam veroverde, konden ze wel blijven bestaan. Dat, gecombineerd met verschillende concentraties van die kleurstoffen, leidde tot het brede hedendaagse palet van huidskleuren. En van haarkleuren, want haar is ook een variant van huid.

Dit gezegd zijnde, bestaan groenige mensen wel degelijk, zoals iedereen weet die al eens misselijk over de reling van een deinend schip gehangen heeft, zich afvragend of aan boord blijven écht minder erg is dan springen. Blauwachtige mensen bestaan eveneens. En nee, we hebben het dan niet over de smurfen. Mensen die lange tijd het hartgeneesmiddel Cordarone moeten nemen, krijgen een grijzige tot blauwachtige huid. Sommige baby’s met een aangeboren hartafwijking zien eveneens blauw. Oranje bestond tot een paar decennia geleden ook: dat waren mensen die zich hadden laten verleiden tot ‘bruinen zonder zon’ met pilletjes vol bèta-caroteen, zeg maar worteltjeskleurstof. Die zijn intussen uit de handel. Geel kom je nog steeds tegen; dat zijn mensen met een slecht werkende lever, bijvoorbeeld door hepatitis. Rood kan ook, als de bloedvaten in je huid maar voldoende verwijd zijn, bij blozen of door de alcohol bijvoorbeeld. Of als je een ontsteking hebt. En dan is er nog de bloeduitstorting. Die noemen we ‘blauwe’ plek, maar ze doorloopt een hele reeks kleuren, van blauw over groen en geel tot paars en zwart. Dus ja, blauwhuiden bestaan.

Uit: www.technopolis.be