Gisteren met Ton en een oudere heer naar Rees/Bienen in Duitsland geweest om bij het monument van de slachtoffers van kamp Rees bloemen te leggen en om bij een zeer lieve, charmante heer op bezoek te gaan. Toen wij er aan kwamen stond hij ons al op te wachten en toen ik uitstapte zei hij:’ leuk om met je kennis te maken, je bent toch de dochter van Ton?’ Je snapt het, mijn dag kon niet meer stuk.
Het was een bijzonder moment toen ik deze drie mannen op de foto zette: een man (Ton) die hier is gekomen omdat zijn oom in het kamp is overleden en hij zijn oom heeft gerehabiliteerd. Een man die als 17 jarige jongen bij een razzia is opgepakt en vreselijke jaren in het kamp heeft gehad en nog altijd gevolgen daar van ondervindt. En een ongelooflijk lieve Duitse heer die als jongen zijn vader hielp bij het over de grens brengen van ontsnapte gevangenen en met gevaar voor eigen leven probeerde de dwangarbeiders iets stiekem toe te stoppen. Hij is ook de man die er voor heeft gezorgd dat er overal monumenten kwamen, er boeken over heeft geschreven en nog altijd vriendschapsbanden heeft met oud soldaten, dwangarbeiders en hun kinderen over de hele wereld.
En met dit illustere gezelschap mocht ik een dagje optrekken. We hebben gelunched, zittend voor het raam aan de Rijn. Helaas niet op het terras want het regende hard. Maar ondanks dat hebben we een geweldige dag gehad. Het is wel opvallend dat ik de laatste tijd geregeld uitga met heren van dik over de tachtig ( voor de duidelijkheid, daar valt Ton niet onder). En ik moet zeggen: tot nu toe bevalt het goed.