Vandaag weer een gedicht van Hanny Michaelis, een favoriete dichteres van mij en verschillende van mijn vriendinnen. Ik heb gisteren weer eens in haar bundels gelezen en duidelijk is dat in iedere periode waarin je jezelf bevindt in je leven, andere gedichten je aanspreken. Nu vallen de gedichten over dood en verlies me extra op. Zo kun je met een goede bundel je hele leven doen, want ieder moment heeft zijn eigen gedicht.dus, zoals een boekverkoopster bij DWDD zei: een gedichtenbundel is niet duur, je doet er zo lang mee.

Neerwaartse voetstappen

Stilte daalt als een spin
van de zoldering. De kamer
hangt vol grijze draden.
Tussen de muren draalt
verouderd licht.

Klinkende munt van hier
en nu omgezet
in het papiergeld
van de herinnering.

Hanny Michaelis

Wat een prachtige beeldspraak. In eerste instantie las ik ‘ daalt’ i.p.v. ‘draalt’ omdat ik die spinnendraden zag neerhangen. Maar wat een prachtig woord is ‘ draalt’; je voelt de aarzeling erin, ga ik verder of blijf ik nog even hier, is het daar wel goed voor me, kies ik voor de veiligheid van het weten hier. En dan ‘ verouderd licht’; dat geeft zo aan dat het echt voorbij is. Ja, een goede bundel is de aanschaf meer dan waard en mochten we ooit nog gaan verhuizen, dan gaan haar boeken zeker mee.