Vanmorgen moest Ton door de scan voor zijn rug en zat ik in de hal op hem te wachten. Ik had mijn schrijfboekje mee genomen. Ik heb dik een uur zitten schrijven ( we waren erg op tijd) en ik laat je een stukje meelezen:

Wat zijn woorden eigenlijk bijzonder. Zet wat letters naast elkaar en het krijgt een afgesproken betekenis. Zet diezelfde letters in een andere volgorde en de betekenis van het woord wijzigt zich. Een letter op zich heeft geen betekenis, maar samen worden ze een wereldje op zich. Loop- pool, meel- leem, mier- riem enz.

Grappig is het verschil tussen: niets en iets. Met een letter minder wordt het juist meer. Zo ook bij: geen en een.
Ik denk opeens aan het spelletje dat we vroeger als kind speelden en dat onze kinderen later ook speelden: kies een woord en maak met de letters zoveel mogelijk woorden. Dat is goed voor de taalontwikkeling en een spelelement maakt het extra leuk. Ik ga het weer eens doen en neem het woord: wachtruimte. Het is grappig; na twee rijtjes denk je dat je alles eruit hebt gehaald aan woorden maar dan zie je opeens een nieuwe mogelijkheid en die leidt weer tot andere woorden. Zo komt ik tot 51 woorden. Benieuwd of iemand er meer uithaalt.

Voor de schrijfcursus die ik ga doen moest ik een elfje maken ( gedichtje met elf woorden) waarin je jezelf voorstelt. Het mijne is dit:

marisca
buiten lopen
genieten van winterkou
nagenieten door haar foto’s
rust

Daar kunnen ter afsluiting wel een paar foto’s van gisteren bij. Ik had geluk met een pimpelmees en reiger: zij bleven wachten tot ik de foto’s had gemaakt. Ik heb de sneeuw op de struiken eens van onderen af gefotografeerd en dat geeft een aparte sfeer.
klik op de foto’s om ze te vergroten.