Ik schrijf heel graag en lees ook graag over schrijvers en hoe zij tot hun schrijfsels komen en hoe zij dat dan weer beschrijven. Uit het al meerdere keren geciteerde boek’ een jaar aan scherven’ van Koos van Zomeren staat zo’n leuk stuk.

Schrijven is zoiets als gewichtheffen. Ik heb van gewichtheffen weinig sjoege, maar je ziet weleens zo’n mannetjesputter op de tv, een tenenwippend en handenwringend gedrocht, vol haat en angst, gefixeerd op het dode gewicht dat als het wordt aangevat de spieren scheurt en de bloedvaten doet barsten.
Dat gewichtheffen als sport wordt beschouwd bevalt me aan de vergelijking het best. Ook schrijven dient tot niets behalve zichzelf. Je doet het jezelf aan. En als er een inzinking nodig is om moed te verzamelen voor de volgende krachtsinspanning doe je jezelf een inzinking aan.
Is schrijven een prestatie? Voor de meeste mensen wel en dat is maar gelukkig ook. Voor mij betekent schrijven dat ik me ermee verzoend heb te doen waarvoor ik geschikt ben. Voor mij zou het een prestatie zijn gewicht te heffen.’

Ikzelf heb een aantal gedichten gemaakt over het dichten. Een daarvan las ik vroeger graag voor omdat ik het een leuke afsluiting vond voor de soms zwaardere gedichten. Het gaat zo:

was ik er maar nooit aan begonnen
al dat dichten begint mijn leven
aardig te ontwrichten
geen tijd meer voor een suite van bach
espresso in plaats van koffie-hag
wakker moet ik blijven en alert
ik voel het in al mijn gewrichten
dit dichten zal mij ten gronde richten

En ter afsluiting wil ik R. en de andere reageerders danken voor hun complimenten. Leuk om te lezen dat het wordt gelezen en gewaardeerd.