Koffie zetten bijvoorbeeld

Zo is men soms alleen in huis: de dingen
verliezen binding met de werkelijkheid.
Wegglijdend in een slaap buiten de tijd
houden zij op te glanzen en te zingen.

En zij ontkennen hun herinneringen
en raken langzaam hun geheugen kwijt.
En men wordt roerloos als hun roerloosheid.
Een vreemdeling onder de vreemdelingen.

Dan moet men heel gewone dingen doen.
Iets jaren ouds, bijvoorbeeld koffie zetten.
Aandachtig op kleine gebaren letten.
Zorgvuldig bonen in de molen doen.

Een warme, korreldroge geur begint
zich langzaam door de kamer te verspreiden,
de dingen tot hun leven te bevrijden.
De spiegel glimlacht terug. Het water zingt.

 Harriet Laurey

 Dit gedicht las ik vanmorgen in een oude bundeldie ik nog van school heb. En dan zie je maar dat sommige gedichten/gedachten de jaren doorstaan zonder iets te hebben ingeboet. Je kunt je soms verdwaald voelen in een vertrouwde omgeving tot een klein gebaar je weer terugbrengt in het nu in alles dat je al zo lang zo goed kent.